Temmuz basinda Linkedinden bir is gelmisti. 20 dklik on gorusme yapacagiz dediler okey dedim. zaten ben ne cesit bi manyaksam, hayatta gitmeyecegim umman'daki ise bile aman tecrube olur diye gorusme yaparim. 38 yasina geldim, neyin tecrubesiyse artik?
neyse bu ilk gorusmede iki tane hintli keraneciyle skype'dan oldu. ben hello dedim, bakin adam birak how are you'yu, bana geri hello demeden turk kahvesi telvesi kivaminda bir aksanla, please tell us about your CV diyerek basladi. Sasirmistim ama is gorusmelerinde tam bir kasarimdir. Ne istedilerse anlattim. tek tek ottum.
Neyse bunlardan gecen haftaya kadar ses cikmadi. O arada ben zaten su anki isimden istifa etmisim, mental bir ayyas olarak ruhumun sokaklarinda surunmusum, 40 yasima 2 kala LAN HAYATIMLA NAPICAM LAN diye depresyone girmisim.
Ama tabii ki, gecen hafta haber cikinca hemen yine sanki "lan allahsizlar omrum ofislerde mi curuyecek benim" diye bagiran ben degilmisim gibi "oo I am pleased to hear that" diye piyanist santor karsilamasi yaptim.
Sirket de tam bir gerizekalilar enstitusu. 2 adamla olucakti dunku gorusme skype'dan ulan bi baglandim resmen bir sosis festivali, toplamda 7 tane programmer, analyst, mudur, herkes var, bi sirketin caycisi gelmemis babasinin kemigine siciyim.
Pezolarin hepsi dunyenin baska bi yerinde, bunlar once 10 dk isinma turu yapar gibi oo nasilsiniz efenim orada saat kac muhabbeti yaptilar. Sanki hayatinda ilk defa skype tan hindistanla konusuyo pezevenk. neyse hintliler zaten artik amerikan aksani ustlerine kabus gibi coktugunden midir nedir bi sessizlik icinde mute olup kabuklarina cekildiler.
Amerikali bi adam, sanirm adi Micheal di, surekli soru soruo. Arkadaslar ben oyle cok iyi bi IT'ci olmayabilirim ama non technical interviewlerde acayip iyi perform ediyorum.
Bakin size iki kural soyleyecegim duacim olursunuz:
1- cok pozitif olun. Bu IT dunyasi zaten apis arasi kokar, 99% erkek, is yerinde corapsiz gezen davarlardan olusur. Bol bol gulumseyin, kikirdayin, pozitiflik sacin, adamlarin hosuna gidiyor. neden? pozitiflige ACLAR AC! suratsiz sacini bile taramayan muyendiz gormekten ici kurumus adamlarin.
2- Soruya sorula karsilik verin. Evet bu ustunlugu kurmayi basardiysaniz, karsi tarafta da kafasi cok iyi calisan biri yoksa, o maci siz aldiniz. Zor bi soru mu geldi, iki uc bisey sacmalayip geri soru sor. Eger gercekten karsida cakal yoksa bu taktik 100% ise yariyo, impress oluyolar, sen yonetmis oluyosun konusmayi. al sazi eline cal kardesim.
Neyse bunlarin bi cogu amerikaliydi, Gozum bi karardi ama gelen sorular da "ee seni simdiki is arkadaslarina sorsak ne diye tanimlarlar!" modunda. Buna da ehehe cok zor ammmee herhalde, approachable, helpful ve de XXX teknolojilerini gereginden fazla seven biri(nasil da yalan, hicbi teknolojiyi gunahim kadar sevmem) derler dedim ooowww amarigalilar bu yanita zaten olduler (cunku boyle igrenc abarti vicik seyler hep GREAT dir onlar icin)
neyse bazen gercekten kisilik bolunmesi mi var bende diye dusunuyorum, kurumsal kisilige burunup interview yapip ardindan allahim kurumsala donmek miii bileklerimi keserim bee diye tepiniyorum.
ozetle dunku gorusme iyi gecti bugun o ilk bastaki hardcore hello demeyen hintlilerle bi saat patakute teknikil var. bunda kesin patliycam hatta kesin sonunda moralim bozulur oturur aglarim. son bi senedir is yerinde maillere bakmak disinda bi bok yapmadim, teknik olarak koreldim uleeeen. gene de hayirlisi neyse o olsun diyelim ve bir interview oncesinde daha sapik sapik bos vakit gecirmis olalim.

Beynime kazinan bir aniyi yazmak istedim, uc gundur aklima geldikce gulup duruyorum cunku. Belki unutursam acar okurum ileride.

Benim oglanin 3yasindan beri tanis oldugu, cok sevdigi bir arkadasi var. K  diyelim buna. K'nin ailesi middle classliktan buhran gecirme noktasinda bir aile. Yasam tarzlari aile su bu, universite ile derin baglar, her sey tastamam kirk takim tekmil british yerli ve milli priviliged beyaz ingiliz. Neyse kadini seviyorum. Hem cilgin, hem katolik oldugu icin 3 tane cocuk yapti bunlar. E tabii haliyle de surum surum surunuyorlar.

Gecenlerde parka gidelim mi diye bir mesaj geldi. Cok sasirdim cunku normalde oyle ayni gun surada burada bulusalim mi diye mesaj yazmak namussuzluk gibi bir sey bu ulkede- cok ayip! Short notice vererek bir sey sormak, bir sey istemek ingiltere'de gormus gecirmis insanlarin yapacagi bir sey degil ve sevilmez bir huy (Turkiye'den gelip bu britanya toplumu kodlarini cozene kadar insanin gobegi nasil catliyor onu ayrica anlayin)

Sasirdim yani, ama dedim ki kendi kendime demek ki bu bayagi zor durumda. Gittik parka. Gercekten de uzerine ususmusler, parca parca bolusmusler. Cocugun biri iniyor ustunden anne viyyy diye, oteki cikiyor anne hiyyy diye. Cocuklari ne kadar az sevdigimi bilenler bilir, Gorunce beni afakanlar basti. Acidim kadina ya. Gercekten hicbir insan bu muameleyi hak etmiyor. Dedim ki biz Benim oglanla falanca filanca yere pizza yemege gidecegiz, istersen, sana kolaylik olacaksa, K'yi de alalim. Cocuklar hemen atlayip ziplamaya basladilar evet evet diye. Kadin cocugunu kenara cekti, on-fircalama yapti (oyle bir disiplinli ki size anlatamam, cocuga soyle bir bakisi yetiyor dut etmeye) bak sakin Ova'nin sozunden cikmayacaksin, yaramazlik yok dedi. Ben bunlari bisiklete koydugum gibi zavalli kadin anami bir cocuk eksik ve bir dert az biraktim. Benim keyfim yerinde. Oglanlar cok iyi anlasiyor. Ufak bir sicma krizi disinda hicbir sikinti yasamadan basarili bir yemek yedik.

Benim oglanin okulunda "ozel bolgeler" egitimi vermisler, ondan beridir, private partlarimi kimse gormesiiin diye delleniyor cocuk. Kakasi gelince arkadasini tuvalete sokmak istemedi, biz kapida bekledik kendi kendine sicti. Diger yavrucak da, korkma ben senin private partina bakmam :((( dese de dinletemedi ama neyse, o badireyi atlattik. Tuvalet kapisinda viyaklayan iki cocuk arasinda kalinca, bir kez daha kendimi anneligi bir kere tattigim icin tebrik ettim. Iki cocugu olanlarin cocuklari cok mu melek? Yoksa artik batti balik yan gider mi diyorlar bilmiyorum ama cok zor.

Neyse, oyunlar oynandi, dondurmalar yenildi, ben bunlari bisiklete tepistirdim. O arada yanimizda kadin kiligina girmis bir amca peydahlandi. Simdi boyle ustune dusununce, tam da ruya gibi bir gunmus yani! Ben cocuklari bisiklete baglarken cocuklara cikolata vermeye calisti almadim. Cocuk benim cocugum degil olmaz yani. Biraz da ilginc bir tipti, cani muhabbet etmek istiyordu sanirim, ama durup konusamadim. Omuzlarimda ikinci bir cocugun sorumlulugu var; boru degil!Atladik bisiklete dustuk yola.

K'nin guzeller guzeli evinin vitrayli kapisina dayandigimizda hatirladim; annesi demisti ki, eve geldiginde, ben olmayacagim, kuzenim babysit edecek cocuklari. Iceriden gelen bebek kitlama sesi bana "ulan bu kuzen nasil kuzen, bu cocuk aglamaktan maddenin gaz haline geciyor!" diye deli deli dusunceler zerk etti. Cocuklar kosup kapiyi pata kute caldiklarinda ben hala bisikleti duzeltiyordum. Kapiyi 16 yaslarinda bir oglancagiz acti. K, heymi heymi diyodu, megersem, cocugun adi Hamish'mis. Hamish gozlerinde umursamazligin engin ufuklara yelken actigi, tuzu kuru bir tip. Zavalli bebe iceride bebek aglamasinin 3. ve sesi kabaklastiran asamasina gecmis bagirip duradursun; benim oglanin arkadasi kikirdayarak iceri kosturdu.

O an dusundum, bu cocuk ileride bunlari hayal meyal hatirlayacak. Hani camin ustune elini dayarsin, biri de gelir eline kendi elini yapistirir ya, ben de bu aniyi aldim, onun anisina yapistirdim kafamda. Annemin kuzeni hamish vardi, kardesimi aglamaktan patlatirdi der mi acaba buyuyunce? Bu hamish aciksa ekmek vermez, susasa su vermez lan bu cocukalra. adamin misyonu belli, cocuklara bakmak degil, olmediklerinden emin olmak. boynun devrilsin hamis. K'nin annesi de yazik, ortancayi yuzmeye goturmek icin hamis'e muhtac. ne etsin bacim, onu 3 cocugu yaparken dusunecekti, veya iyi bir nanny'den parayi esirgerken....

Oyle cilgincasina inatlarimiz var ki, cesit cesit, renk renk. Kiminde ideolojik/ dusunmeye gerek duymadan kabullenilmis bit inat, kiminde ruh hastaligi seviyesinde, golge gibi bir omur takip eden bir inat, kiminde de fikir birligi seviyesinde, oldurmeyen ama gulduren bir inat. Sessiz ya da gurultulu, kadin veya erkek, ne efsane sey be su inat.

Bir INAT'ta birlesmek ne guzel ama. Nereden gelirsek gelelim, ne giyersek giyelim, neye inanirsak inanalim, bizi inadimiz birlestiriyor... Dun bir kac saat icinde, ofke ve sinir bozuklugu direnisimizle, inadimizla senlige donustu yine. Cok yasasin bu inat. Bakin bunu, almanlar, ingilizler, iskandinavlar anlamaz. Bu inat insanin icinde alev alev yanan bir seydir ve evet, akilla degil, gogusle yasanir, ama insana umut verir, direnc verir, hele ki boyle guzel bir is icinse, yarattigi senlik duygusunu yasamak milyonlara bedeldir.

Simdi boru degil, ben de 14 senedir calisiyorum. cocuk dogsa buyumustu yani adam olmustu. 14 senedir iyi insanlarin yaninda, her turlu manyaga, cinse, sorunlu insana rastladim ama artik benim mi contalar gevsedi, yoksa manyak miknatisi mi oldum bilemiyorum son gunlerde bir saganak halinde sagli sollu geliyorlar, kurtulamiyorum

Aslinda bu son ornek cok da manyak sayilmaz, kaypak mi demeli bilmiyorum. Hayatima iki hafta once girdi. Bir Microsoft Partner ile calisiyoruz. Benim super zekali mudurlerim parayi bastan odemisler o yuzden adamlar bizi ateste unuttular tencere misali, dibimiz tuttu. Neyse bunlar bize surekli "corc baska projeye gecti size borc gelicek artik" diye yeni adam gonderip bizi delirtiyorlar. Genelde boyle 25 yasinda genc genc cocuklar yollarlardi, karsimda emeklilik vakti coktan gecmis, torun sevme kivaminda bir dede bulunca sasirdim ama yasi yuzunden adama ayrimcilik yapamazdim. Kendisini resepsiyondan gidip aldigimda sirtindaki kireclenmeden tut, ayagindaki agriya kadar anlatti ofise giderken. Sonra basladik calismaya. Adam bana surekli sen bilmezsin diye biseyler anlatiyor, diyorum ki, Cef, ben burada SharePoint teknik lead'iyim butun bu isleri kim yapiyodu sence? ben. ama adam bana ofis boy muamelesi yapiyor. Lan ben bu anlattiklarini zaten 10 senedir yapiyorum keraneci diye bagirmamak icin kendimi zor tutuyorum, ne de olsa babam yasinda adam.

En son "bak simdi sana bir numara gostericem!" diye start > run a gir dedi ve benim gozume bi kararma geldi. Icimde volkan gibi patlayan ne kadar his varsa ustune aticam Cef'in, britanyamin cefakar cefi telef olucak gidicek. Yasi basi tamam anliyorum ama benim tepemin tasi atmis Turklugumle bas edebilir mi Cef be, heheyyt. Neyse sonra toplantiya gitme zamani geldi. Cef kalkana kadar toplantiya 10 dakika gec kaldik. Adam 24 ayar keraneci cidden. Esyalarini kilitleyecek cekmece ariyor. Gercekten la havle vela kuvvete illa billahil aliyyil azim diyerek MERAK ETME KIMSE SENIN BISEYINI CALMAZ diyerek masamin yaninda kilitsiz duran brompton u gosterdim. Bu onu biraz ikna etse de, cebine biseyler sokusturup paltosunu da burup koltugunun altina alarak dustu ardima. Toplantida olanlari anlatmiycam ama kulagi mi duymadi, duymak mi istemedi bilemiyorum ama bizim istedigimiz bu A plani bu da olmazsa B plani diye anlattigimiz seylerin hepsini "ha ok o zaman C plani tamamdir" diye yorumlayarak defoldu gitti bu.
Whatsapp ile mesajlasiyoruz normalde bunun o zamana kadarki silah arkadaslari ile, ama Cefo tabii ki kendinden beklendigi gibi W.app enkritpte edilmedigi icin suratini burusturarak, sanki kendisine sigara teklif edilmis gibi KULLANMIYORUM demisti.

Neyse bu gitti ya, Gidis o gidis. sozde birlikte calismaya baslayacaktik - Cefo'dan 3 gun arabasi patlamis da dag basinda kalmiscasina haber alamadik. Uc gun sonra yani gecen persembe dedi ki, yarin size bir Proposal dokumani aticam. Opsiyonlar vericem bu projeyi hangi yolla yapabiliriz. OK dedim, gonder.Cuma gecti, pazartesi gecti gelen giden yok. Mudurune mesaj attim dedim ki Cefoya soyle Whatsapp kursun. Cildiricam artik yani. Neyse uzun badireler sonunda whatsappi kurdu ama whatsapptan email uzunlugunda mesajlar atiyor ve yazdigim mesaja cvp vermesi 2 gun suruyor yeminle. Adamin kisa mesajlasmadan anladigi duman isareti arkadaslar.

Seher geldi gecti, O dokuman gelmedi. Artik mazbatasi verilmeyen belediye baskani gibiyim, o dokuman her gecen gun yine gelmiyor. Bugun sabah artik duduklu tencere gibi patlayacagimi hissetmis olmali ki, dokumani gonderecegim ama once bana sunu bunu confirm eden bir email yazar misiniz ova dedi. yazdim tabii ki. Ardindan oglen bir telefon. Sozde dokumani yazmis. Ama sonra dokumana bakmislar bakmislar, ya bu olmaz demisler. Gercekten bana boyle diyor. Cok riskliymis o opsiyonlar, en iyisi yapmamakmis. Allahim olur musun oldurur musun. Mudurume soyledim; ben bisey anlamadim nasil yani diyor bana. Dedim ki Steve cok ciddi bir feto operasyonu ile karsi karsiyayiz. sKJBDJHASVFJ. Saka tabii. I am baffled as well dedim.
Allahim hala sinirden guluyorum. Ulan pezevenk bari beceremeyeceksin 1 haftadir neden oyaladin bizi, ne istedin tertemiz hislerimizdeeennn
Simdi Cefo'nun muduru bize bi D plani yapmis. Yarin huni takip gidicem ise! Kesin yani

hani ortada bagirsak beyin bilmemne diye kitaplar/arastirmalar dolasiyor. beyinle bagirsagin baginin oldugunu, bi kere bilimsel arastirmalar neyim yapmadan once su heyecanlaninca gelen kakaya bakarak anlasaniz ya kardesim. biz senelerdir yasiyoruz bunu.iki yasimdan beri boyleyim ben. heyecan mi var? hoooop! kaka!

ama tabii sakalimiz yok ki bizi dinlesinler. umarim bu beyin- kalp-bagirsak baglarim, beni bir felakete suruklemez. eminim heyecandan altina etmek guzel bir seydir ama yasamak ister miyim, tabii ki hayir! evet heyecanliyim. bugun boyle nedense.

8 senedir Ingiltere'de yasiyorum ve esimle 2-3 sene kalir, baska bir yerlere gideriz diye geldigimiz yerde, cocuk sahibi olup kok salmaya basladigimizi goruyoruz.

Bu "yasadigi yere 100% ait olamama" ve "Baska bir yerlere gitme" istegi kenarda duruversin, simdi yasadigim ve evim dedigim yer ve kultur beni bu 8 sene icinde baska biri yapti tabii ki. Biraz bununla ilgili yazmak istedim, belki yazarken biraz daha dusunmek.

Epey oldu Turkiye ile Ingiltere'yi kiyaslamayi birakali.

Ilk geldiginizde dusunsel seviye olarak en basit seylerden basliyorsunuz kiyasa; mesela, salatalik 5 liraya, domates 10 liraya gelirken, geceler 1 saat erken geliveriyor, hava sicakligi bir gunden digerine 15 derece fark edebiliyor. Yetmiyor, Yaya gecitlerinde arabalarin zink diye durmasina hayret ediyor insan, ya da metropol dedigin sehirde sincaplarin insanlarin arasinda ruzgarda ucan kurdeleler gibi saglikli, mutlu dolasmasina. Kimse oldurmuyor!

Hayret ettiren seyler 2-3 sene icinde resmi gecit yapiyor, hayret azalirken insan alisiyor.  Daha derin hayretler, yillar icinde hayretten aliskanliga donusuyor.

Insanlarin devlete guvendigini oy pusulalarinin kursun kalemle isaretlenmesinden anliyorsun mesela, sonra kimsenin sayisalci ya da sozelci olmamis oldugunu, muhtemelen Avrupa kitasinda olup, haftada 7 gun okul/dersane  esekligine bir tek bizim katlanmis oldugumuzu. Vizyon zannettigin vizyonsuzlugunla burun buruna geliyorsun cok defa, simdi bu soyledigim kendini begenmislik gibi algilanmasin lutfen ama, bir de hala vizyonsuzlugunu anlamadan yasayanlari gorup, bir defa da ona hayret ediyorsun.

Etrafa copluk kokusu gibi sinmis, buram buram kokan cinsel acligin, sokakta farkettirmeden orana burana degmeye calisan erkekligin buralara cok ugramadigini, cinsiyet esitsizliginin maas farklarindan daha asagiya inmedigini fark edip kadin deyince akla namusun gelmedigi bir yerde yasamanin verdigi mutluluga keyfini cikara cikara alisiyorsun.

Is hayati da gunler suren gemi yolculugu gibi carpiyor. Kolay mi? Is gorusmesinde hamile misin, hamile kalmayi planliyor musun? diye soran bir yerden gelmissin, semer vurulup calistirilmayi beklerken insan yerine koyulmayi tecrube ediyor, vay arkadas, ben ne degerliymisim diyorsun. Is seni begenmiyor cunku, sen isi begeniyorsun.

Ben butun bu hayretlerimin icinde, bata cika Turklukle Britanyalilik arasinda bir yere yuzdum. Gercekten Turkiye'de bir parcam olup cok ozledigim seyler oldu. Mesela takvimsiz, plansiz, spontane cat kapi birinin gelmesi. Birine gitmek. Yururken arkadan gelene kapi tutmak zorunda olmamak (hala cok sacma geliyor) ya da bana kapi tutana dogru yettim allah diye kosturmamak. Duygularin acikca gosterilmesinden utanmamak.  Bu liste daha uzar gider.

Son zamanlarda olumsuz bildirimler ustune dusunur oldum.1 senedir kitap blogu yaziyorum (www.excusemyreading.com) ve yayincilar bizden "durust degerlendirmeler" istedigi icin, butun Turklugumle, sevmedigim kitaplara cayir cayir giydirip, sevdiklerime "sen benim her seyimsin" diye kol kanat geriyorum.

Ben boyle palas pandiras yazadurayim, bloguma gelip kaslarini "oo honest review" diye tedbirle kaldiran yabancilari gordukce uzerimde hissettigim mahalle baskisi gidim gidim artti. Blogger dunyasinda bir negative review yazmali miyiz? Tartismasi koptu bir ara, yok efendim begenmedigi kitabi bitirmezmis kimse, ondan da bitirmedigi icin olumsuz bir inceleme yazmaya hakki yokmus. Bir grup insan (ki bunlar da kesin Istanbul'un dogusundan yani, yuzde yuz) sadece pozitif inceleme yapan bloggerlara "siz durust degilsiniz" deyince kizilca kiyamet kopuverdi.

Vallahi butun bu dramanin ardindan bende ufak bir yara bere kaldi diyebilirim. Tabii ki "ay bu kitaplar bize bedava geliyor o yuzden paspas gibi surunmemiz lazim!" diyenlere katilmiyorum. Cunku gercekten Ingiliz kulturunde boyle "never take it for granted" gibi alcakgonullu olmaktan biraz daha otede, eziklige giden bir yol var, sonu karanlik. Hani Turkiye'de herkes SU KARSIKI DAGLARI BEN YARATTIM KARDES diye dan dan, kendine bos bir guvenle gezer ya, iste ibre burada da tam tersi. Bazi insanlar o kadar kibar, o kadar kibar ki "lan ben kimim ki negatif review yazicam" diye dusunuyor. Birilerini uzmekten, kizdirmaktan, tartismaya girmekten vebaya yakalanma derecesinde cekiniyorlar.

Ben onlarin yaninda kasimpasaliyim, eli masaliyim yani. Pat pat sallamisim aylardir. Bir kisim insan da gercekten soka girdi diye tahmin ediyorum. Salladikca, yayincilar yuz cevirmiyormus cunku! Kimse evinin kapisina gelip seni tokatlamiyormus. Bir de ustune ustluk hala sana kitap gondermeye devam ediyorlarmis! Kaslar da, cay bardagi tutan kucuk parmaklar da kalkmistir. Bir gun Twitter'dan "sen agresifsin" diye bana satasan bir blogger da olmadi degil! Cunku bu toplumda, bu kadar acik bir sekilde "dislike" belirtmek agression yani...

Ben de kalktim. Etrafta dolastim. Dusundum tasindim. Degerlendirmelerimdeki yarginin dozunu azaltmaya karar verdim. Gecmis yazilarimdaki bazi ifadeleri degistirdim. Hala sevmedigime, sevmedim diyorum. 1 yildizi acimadan veriyorum. Ama daha az siddetle sevmedim diyorum. Yazarla empati yapmaya calisiyorum. Hatta blog tur denilen, her gun bir bloggerin kitabi tanittigi, marketing amacli organizasyonlara artik katilmama karari aldim.

Ama icimden bir ses de arkadan, hop kardesim, bu memlekette gote got denmeycek mi? diye parmak kaldiriyor. Bu konuda cok kararsizim. Bak iste, tam hayret ettigim seyler bitti derken, "kotu yorum yapamayacak miyim kardesim" hayreti geldi.

Ben bir Ingiliz kadar kibar olamam. Butun bu surec beni bu konuda cok dusundurdu. Biz Turkiye'de sok edici derecede gercekleri konusuyoruz. Mesela ogretmen anne babaya "cocugunuzun kafasi calismiyor!" diyebiliyor. Burada boyle bir sey olsa insanlar duser bayilir, hemen acil 999 ara, ambulans cagir. Is yerinde mudurunden fircayi yiyorsun, kisisel de olabiliyor fircalar, kimse budge etmiyor.

Yani bir yazarin da kitabi gercekten facia derecesinde korkuncsa, AMAN ALLAHIM O NEYDI YA der herkes- degil mi? Iste burada denmiyor, kardesim sen bu kitabi basarken utanmadin mi diye sorsan cok ayip. Bir de mesela bu dunyada butun meslekler performans degerlendirmesine tabii tutuluyor, ben her sene appraisala giriyorum, bir seyi bitiremediysem, veya becermediysem kabak gibi ortada yani. O zaman yazarlarin neden kitaplarinin kotu oldugunu okumaya tahammulleri yok? Hem de ben ona vaktimi yatirip okumussam, kotu demeye hakkim olmayacak mi? Simdi burada, benim ifade ozgurlugum mu elimden alinmis oluyor, yoksa ben daha cok empati yapan, anlayisli kibar birine mi donusmus oluyorum, feci derecede kararsizim. 5 dk sonra da toplantiya gitmek zorundayim o yuzden burada kesiyorum.. Bir dilemmadir hayat, agzimda kalan tadi bu konuda epey bayat diye igrenc bir bitis yapar, kacarim.

Gun gecmiyor ki bir abukluk yasanmasin.

boyle kucuk durduguna bakmayin epey buyuk

Neyse panel kuruldu ve kapilardan birinden kurtulmustum kiiiii

Ne habersiniz? Ben iyiyim. Gotum cikiyor ama iyiyim. Oradan oraya kostururken tek cocukla bile insan hayatindan bu kadar hayatindan bezerken iki uc cocukla millet nasil yasiyor onu falan dusunuyorum.

Abi bizim is yerinde reorg var. herkesin yeniden bir role basvurmasi gerekiyor. Deadline gecen haftaydi.. Ve ben bu deadline'i tam bitecegi sabah bir toplantiya gitmeden 2 dk once falan hatirladim. Tabi ki ruhum gene bagirsaklarimda dalgalanmaya basladi. Dave haydi gelmiyor musun derken sen git, git la diye bagirmak el kol yapmak istedim, tabii ki yapamadim. Britanya'da expressive bir Turk olmak cok zor cok.

Basvurumu gec yaptim. Neyse ki yine de kabul ettiler. Adamlar beni kovmak icin bahane ariyor olsalardi inanin aman efendim sizi mi kiracagim diye 4-5 tane vermis olurdum yani o kadar. Nasil oluyor da cocuk dogurali 4.5 sene olmus olmasina ragmen hala kucuk bebegim varmis gibi bi kafada olabiliyorum?

Shocking.

Kitap sever takipcilerimi, yeni blogumu follow etmeye davet ediyorum.

www.excusemyreading.com

Meseleyi anladiniz, haydi asilin!

hani herkesin atkisi duzgundur
seninki biraz yamuk
herkes nereye gidecegini bilerek yurur
ve kararından emin olarak
senin fikrin arada bir degisir
hicbir sey o kadar da emin degildir
sadece var olarak kalbini kirar bazi nesneler, bazi neseler, bazi kelimeler

sokaklar insan golgeleri gibidir ayaklarinin altinda
herkes becermistir buyumeyi
enseyi de karart, sapkani da al onune
buyuyemedin, buyuyemedin be.

Cocugun okulunda donem sonu, aralik ortasi. Bu donem sonundan once olmazsa olmaz bir okul gosterisi peydah oldu. Cogunlugu rol yapmayi birak, soru sorsan dogru duzgun cevap veremeyecek onca cocugu sahneye cikarip, ciddiye alinsa tiyatro tarihinin namusunu kirletecek kadar kara bir leke olacak oyunlari bir salon insana ve bir avuc bebeye iskence aleti olarak kullanan okullari kiniyorum.

Oyun Nativity play yani Isa'nin dogumu. Sahne hayvanat bahcesi gibi. Esek, koyun, melek ne ararsan var. Insan da var tabii.

Efendim ben buyuk umutlarla benim oglani kuzu yaparlar diye beklerken cocuga replik vermisler iyi mi. Onca isimiz yok simdi bir de replik calisacagiz. Lan bu cocuk 5 dakika ayni noktada duramiyor, ezberlemis repligi hemen akilli yavrum ama iste, onu orada durup soylemek zaten asil mesele!

kuzu olsa iyiydi. en kotu suruden ayrilan koyun olurdu...