hep çiğ etle

insan olduğumu en çok korktuğumda anlıyorum

saatin tiktaklarını sayarken
hiç yokmuşum gibi oluyor bazen
akıntı sürüklüyormuş beni,
ufalıyormuşum kendi kalp atışlarımda.
meğer ben kaderin bahtsız, kırmızı, cüce bir elmasıymışım.

ister gideyim, ister kaçayım,  
bir gönüllü çıkında korkularla düşünceler
dürülüp yol arkadaşım olmayacak mı

hem başkası olmanın bedeli altın pahası

bunu öğrenecek kadar masal okuduk biz:
              prenses olmak
              her kahpenin harcı değildi.

öyleyse ben bir ördeğin dudağının kenarına ilişmiş kıvrımı
bırak da gülümseme sanayım
ve gözlerinde Allah'ı görüp 

Bedrettin'in insan olmasından öte, kim olduğu önemli mi? 
Değil. İşte bu yüzden sonunda ağladığımız şiirlerden. 

Ben bu şiiri çok seviyorum ya. Öyle böyle değil.(Onur -ah muhsin- Ünlü'nün şiiri bu arada!)  lütfen önyargısız okuyun. bir müslümanım ve itiraf ediyorum şu şiiri gördüğümde yine dinci zırvalarından biri olduğunu düşünmüştüm. okuyunca utandım. resulullah kelimesinin bana olumsuz şeyler çağrıştırmasına sebep olanların tepesine yıldırım düşsün ne diyim!!! 


resulullah süper bir insandı, ben o kadar değilim,
resulullah yolda ebu bekir’i görse ‘es selamu aleyküm ya sıddık’ derdi, 
ben yolda ebu bekir’i görsem tanımam. 
resulullah asla yalan söylemezdi; ben annem ölürken hiç ağlamadım. 
ben annem ölürken çok ağladım çünkü annem 
gırtlağından hırıltılar çıkarırken nasıl terliyordu, görmeliydiniz. 

resulullah azrail’i yolda görse tanırdı; 
ben azrail’i annemin yanında görseydim ona bir çift lafım olurdu, 
derdim ki şimdi yani af edersin ama o sıktığın annemin gırtlağı. 

resulullah olsa ona bunları söylesem o bana gülümserdi; 
o bana gülümserdi ben ona derdim ki, anam babam yoluna feda olsun ey allah’ın resulü; fakat şu koca melek, annemin gırtlağını sıkıyor, bir şeyler yapamaz mıyız? 

resulullah orada olsaydı annemin elini tutardı derdi ki ‘kızım ha gayret!’; 
ben orada olsaydım annemin elini tutardım ve derdim ki ‘anneciğim ölmesen…’ 

ben oradaydım annemin elini tuttum ve dedim ki ‘anneciğim seni ben…’; 
annem döndü bana bir baktı o bakışı görmeliydiniz

resulullah o bakışı görseydi merhametten ağlardı; 
ben o bakışı gördüm haşyetten bayılacaktım ama annem elimden tuttu. 

ne tuhaf, anneler ölürken bile çocuklarının 

anneler ölürken bile çocuklarının ellerini bırakmıyor ne tuhaf… 

resulullah çok şanslı bir insan 
annesi öldüğünde o küçücüktü; 
benim annem öldüğünde ben küçücük değildim, 
zaten şanslı birisi de değilimdir, filmlerim iş yapmaz. 

annem daha yeni öldü fazla uzaklaşmış olamaz! 

olamaz dedim annem son nefesini alıp da vermeyince 
verse de ben alsam onu, içim ferahlasa, siz de görseniz 
resulullah tutsa annemin elinden birlikte geçseler çölü 
nasıl olsa resulullah da ölü annem de ölü.

Bu şiirin sahibi... Deep Sound'da tanışmıştım ben Bejan Matur ile ilk,

Mum Alevi ile Oynayan Kedinin Öyküsü Bir mum yanıyordu bir evin bir odasında O evde bir de kedi vardı. Geceler indiğinde kendi havasında Mum yanar, kedi de oynardı. Mumun yandığı gecelerden birinde Kedi oyunlarına daldı. Oyun arayan gözlerinde Mumun alevi yandı, Baktı, Mumun titrek alevinde Oyuna çağıran bir hava vardı. Oyunlarını büyüten kedi büyüdü Kendi türünde çocukcasına, Döndü dolaştı, yavaş yavaş yürüdü Geldi mumun yanına, oyuncakcasına. Bir baktı, bir daha, bir daha baktı Mumun alevinin dalgalanmasına Uzandı bir el attı. Bıyıklarını yaktırmadan anlamayacaktı.. İlk kez gördüğü mumun yakmasına İnanmayacaktı. Kedi, oyunlarında büyüyordu, Mum, üşüyordu yanmalarında. Zaman ikili yürüyordu Aralarında. Bir ayrışım görünüyordu Birinin yanmalarında Öbürünün oynamalarında. Kedi oyunlarında büyüyordu, Yitirerek gitgide oyunlarını. Mum küçülüyordu yanmalarında, Yitirerek gitgide yakmalarını. Oynarken büyüyen kedi yanacak, Aydınlatırken küçülen mum yakacaktı. Küçülen yaka-yaka aydınlatacak, Büyüyen yana yana anlayacaktı. Bir mum yanmasından Ve bir kedi oyunundan Kaldı sonunda Bir gecenin tam ortasında Bir evin bir odasında Göz-göze susan İki insan. Mum yandı bitti, Kedi büyüdü gitti. Oyunlar karıştı gecelerde Suskun uykusuzluklara. O iki insandan, sonunda Birinin anılarında kedi, Birinin dalmalarında mum Kaldı gitti. Nerede bir mum yansa şimdi, Nerede oynasa bir kedi, Birbirine yansıyor, karışıyor gölgeleri.. Bugün dün gibi oluyor, Dün bugün gibi. Mum ellerimi tırmalıyor, Belleğimi yakıyor kedinin elleri.

Özdemir Asaf

küçük tavşan yaşadı ama
dünyada iz bırakmadan,
sırf bir havuç uğruna.

Yağmur çiseliyor,
korkarak
yavaş sesle
bir ihanet konuşması gibi.

Yağmur çiseliyor,
beyaz ve çıplak mürted ayaklarının
ıslak ve karanlık toprağın üstünde koşması gibi.

Yağmur çiseliyor,
Serezin esnaf çarşısında,
bir bakırcı dükkânının karşısında
Bedreddinim bir ağaca asılı.

Yağmur çiseliyor.
Gecenin geç ve yıldızsız bir saatidir.
Ve yağmurda ıslanan
yapraksız bir dalda sallanan şeyhimin
çırılçıplak etidir.

Yağmur çiseliyor.
Serez çarşısı dilsiz,
Serez çarşısı kör.
Havada konuşmamanın, görmemenin kahrolası hüznü
Ve Serez çarşısı kapatmış elleriyle yüzünü.

Nazım Hikmet Ran

"ölüler bir SS mangası da olsa ölüler öldüremez
ölüler dirilerek öldürür kurt olup elmanın içine girerek"


Nazım Hikmet, Saman sarısı'ndan.

şiirin okudugumdan beri düşündügüm ve etkisi altında kaldıgım kısmı...

Ah ne de güzel bir şiiridir Cahit Külebinin..İstanbul bu şiirin adı ama pek çok insan onu Yaşar Kurt'un kamyonlar kavun taşır şarkısından ötürü öyle bilir..

Kamyonlar kavun taşır ve ben
Boyuna onu düşünürdüm,
Kamyonlar kavun taşır ve ben
Boyuna onu düşünürdüm,
Niksar'da evimizdeyken
Küçük bir serçe kadar hürdüm.

Sonra âlem değişiverdi
Ayrı su, ayrı hava, ayrı toprak.
Sonra âlem değişiverdi
Ayrı su, ayrı hava, ayrı toprak.
Mevsimler ne çabuk geçiverdi
Unutmak, unutmak, unutmak.

Anladım bu şehir başkadır
Herkes beni aldattı gitti,
Anladım bu şehir başkadır
Herkes beni aldattı gitti,
Yine kamyonlar kavun taşır

Fakat içimde şarkı bitti.

Sanki büyüdükçe dünyayla geçinememiş, niksardaki evindeki mutlulugu bir daha hiç tadamamış ve onu çok özleyen küçük bir çocuk..

Hepimizi aldatıp giden birileri var tabi. Ama şehirlere küsmüyoruz sanırım.

bu şiirde beni en çok etkileyen niksardaki evinde küçük bir serçe kadar hür oldugunu anımsaması. Şu hayatta neyle kavga etsek o tasasız o mutlu çocukluğu anımsamıyor muyuz?

Çocukluğumuzu özlemiyor muyuz?
Evet, çok özlüyoruz. çünkü yaşamak delirtici bir savaş.

Karşılıksız aşkın bundan iyi anlatımı olur mu uleeeen...
Ne demiş tombiş, Allah kimseyi aşk acısı ile imtihan etmesin.

Kum

Sen kum nedir bilmezsin
Deniz Görmedin ki.
Yum gözlerini, zamani düsün,
Deniz bir gözünde
Kum bir gözündedir.

Sen tas nedir bilmezsin
Daga çikmadin ki
Yürü ufuklara dogru,
Dag bir ayaginda
Tas bir ayagindadir

Sen kül nedir bilmezsin
Ates yakmadin ki,
Uzat ellerini gökyüzüne,
Ates bir elinde
Kül bir elindedir

Sen kan nedir bilmezsin
Ölmedin, öldürmedin ki,
Yat topraga boylu boyunca
Ölüm bir yaninda
Kan bir yanindadir

Sen ask nedir bilmezsin
Beni sevmedin ki
Agla, aglayabildigin kadar
Bütün güzellikler sende
Ask bendedir

Ümit Yaşar Oğuzcan

Yani neymiş efendim, tombiş, 2 temmuz gecesi, cok ama cok zor geçmiş bi günün (gündüz database kitlendi, geberdim dogrultana dek) gecesinde, evinden uzaklarda bi otel odasında, sırtı televizyona dönük, dalgalanann perdeyi seyreyleyerek, yazıyor, düşünüyor, seviyor bu şiiri!!

hiç bir aşk bitmez, bunu unutmayın. Bitiyorsa aşk değildir, Kendinizi kandırmayın.

Nazım Hikmet in tahirle zühre meselesi şiirinin bir parçası
çok güzel demi?


seversin dünyayı doludizgin
ama o bunu farkında değildir
ayrılmak istemezsin dünyadan
ama o senden ayrılacak
yani sen elmayı seviyorsun diye
elmanın da seni sevmesi şart mi?
yani tahiri zühre sevmeseydi artık
yahut hiç sevmeseydi
tahir ne kaybederdi tahirliginden?


Yani elmayı seviyoruz diye elmanın da bizi sevmesi şart mı?
Evet diil ki..

Kedilere de bu yuzden nankör deniyor hatta di mi?

bulutların arasından
dünyaya inen herkese
verilen hediye.