Beynime kazinan bir aniyi yazmak istedim, uc gundur aklima geldikce gulup duruyorum cunku. Belki unutursam acar okurum ileride.

Benim oglanin 3yasindan beri tanis oldugu, cok sevdigi bir arkadasi var. K  diyelim buna. K'nin ailesi middle classliktan buhran gecirme noktasinda bir aile. Yasam tarzlari aile su bu, universite ile derin baglar, her sey tastamam kirk takim tekmil british yerli ve milli priviliged beyaz ingiliz. Neyse kadini seviyorum. Hem cilgin, hem katolik oldugu icin 3 tane cocuk yapti bunlar. E tabii haliyle de surum surum surunuyorlar.

Gecenlerde parka gidelim mi diye bir mesaj geldi. Cok sasirdim cunku normalde oyle ayni gun surada burada bulusalim mi diye mesaj yazmak namussuzluk gibi bir sey bu ulkede- cok ayip! Short notice vererek bir sey sormak, bir sey istemek ingiltere'de gormus gecirmis insanlarin yapacagi bir sey degil ve sevilmez bir huy (Turkiye'den gelip bu britanya toplumu kodlarini cozene kadar insanin gobegi nasil catliyor onu ayrica anlayin)

Sasirdim yani, ama dedim ki kendi kendime demek ki bu bayagi zor durumda. Gittik parka. Gercekten de uzerine ususmusler, parca parca bolusmusler. Cocugun biri iniyor ustunden anne viyyy diye, oteki cikiyor anne hiyyy diye. Cocuklari ne kadar az sevdigimi bilenler bilir, Gorunce beni afakanlar basti. Acidim kadina ya. Gercekten hicbir insan bu muameleyi hak etmiyor. Dedim ki biz Benim oglanla falanca filanca yere pizza yemege gidecegiz, istersen, sana kolaylik olacaksa, K'yi de alalim. Cocuklar hemen atlayip ziplamaya basladilar evet evet diye. Kadin cocugunu kenara cekti, on-fircalama yapti (oyle bir disiplinli ki size anlatamam, cocuga soyle bir bakisi yetiyor dut etmeye) bak sakin Ova'nin sozunden cikmayacaksin, yaramazlik yok dedi. Ben bunlari bisiklete koydugum gibi zavalli kadin anami bir cocuk eksik ve bir dert az biraktim. Benim keyfim yerinde. Oglanlar cok iyi anlasiyor. Ufak bir sicma krizi disinda hicbir sikinti yasamadan basarili bir yemek yedik.

Benim oglanin okulunda "ozel bolgeler" egitimi vermisler, ondan beridir, private partlarimi kimse gormesiiin diye delleniyor cocuk. Kakasi gelince arkadasini tuvalete sokmak istemedi, biz kapida bekledik kendi kendine sicti. Diger yavrucak da, korkma ben senin private partina bakmam :((( dese de dinletemedi ama neyse, o badireyi atlattik. Tuvalet kapisinda viyaklayan iki cocuk arasinda kalinca, bir kez daha kendimi anneligi bir kere tattigim icin tebrik ettim. Iki cocugu olanlarin cocuklari cok mu melek? Yoksa artik batti balik yan gider mi diyorlar bilmiyorum ama cok zor.

Neyse, oyunlar oynandi, dondurmalar yenildi, ben bunlari bisiklete tepistirdim. O arada yanimizda kadin kiligina girmis bir amca peydahlandi. Simdi boyle ustune dusununce, tam da ruya gibi bir gunmus yani! Ben cocuklari bisiklete baglarken cocuklara cikolata vermeye calisti almadim. Cocuk benim cocugum degil olmaz yani. Biraz da ilginc bir tipti, cani muhabbet etmek istiyordu sanirim, ama durup konusamadim. Omuzlarimda ikinci bir cocugun sorumlulugu var; boru degil!Atladik bisiklete dustuk yola.

K'nin guzeller guzeli evinin vitrayli kapisina dayandigimizda hatirladim; annesi demisti ki, eve geldiginde, ben olmayacagim, kuzenim babysit edecek cocuklari. Iceriden gelen bebek kitlama sesi bana "ulan bu kuzen nasil kuzen, bu cocuk aglamaktan maddenin gaz haline geciyor!" diye deli deli dusunceler zerk etti. Cocuklar kosup kapiyi pata kute caldiklarinda ben hala bisikleti duzeltiyordum. Kapiyi 16 yaslarinda bir oglancagiz acti. K, heymi heymi diyodu, megersem, cocugun adi Hamish'mis. Hamish gozlerinde umursamazligin engin ufuklara yelken actigi, tuzu kuru bir tip. Zavalli bebe iceride bebek aglamasinin 3. ve sesi kabaklastiran asamasina gecmis bagirip duradursun; benim oglanin arkadasi kikirdayarak iceri kosturdu.

O an dusundum, bu cocuk ileride bunlari hayal meyal hatirlayacak. Hani camin ustune elini dayarsin, biri de gelir eline kendi elini yapistirir ya, ben de bu aniyi aldim, onun anisina yapistirdim kafamda. Annemin kuzeni hamish vardi, kardesimi aglamaktan patlatirdi der mi acaba buyuyunce? Bu hamish aciksa ekmek vermez, susasa su vermez lan bu cocukalra. adamin misyonu belli, cocuklara bakmak degil, olmediklerinden emin olmak. boynun devrilsin hamis. K'nin annesi de yazik, ortancayi yuzmeye goturmek icin hamis'e muhtac. ne etsin bacim, onu 3 cocugu yaparken dusunecekti, veya iyi bir nanny'den parayi esirgerken....

8 senedir Ingiltere'de yasiyorum ve esimle 2-3 sene kalir, baska bir yerlere gideriz diye geldigimiz yerde, cocuk sahibi olup kok salmaya basladigimizi goruyoruz.

Bu "yasadigi yere 100% ait olamama" ve "Baska bir yerlere gitme" istegi kenarda duruversin, simdi yasadigim ve evim dedigim yer ve kultur beni bu 8 sene icinde baska biri yapti tabii ki. Biraz bununla ilgili yazmak istedim, belki yazarken biraz daha dusunmek.

Epey oldu Turkiye ile Ingiltere'yi kiyaslamayi birakali.

Ilk geldiginizde dusunsel seviye olarak en basit seylerden basliyorsunuz kiyasa; mesela, salatalik 5 liraya, domates 10 liraya gelirken, geceler 1 saat erken geliveriyor, hava sicakligi bir gunden digerine 15 derece fark edebiliyor. Yetmiyor, Yaya gecitlerinde arabalarin zink diye durmasina hayret ediyor insan, ya da metropol dedigin sehirde sincaplarin insanlarin arasinda ruzgarda ucan kurdeleler gibi saglikli, mutlu dolasmasina. Kimse oldurmuyor!

Hayret ettiren seyler 2-3 sene icinde resmi gecit yapiyor, hayret azalirken insan alisiyor.  Daha derin hayretler, yillar icinde hayretten aliskanliga donusuyor.

Insanlarin devlete guvendigini oy pusulalarinin kursun kalemle isaretlenmesinden anliyorsun mesela, sonra kimsenin sayisalci ya da sozelci olmamis oldugunu, muhtemelen Avrupa kitasinda olup, haftada 7 gun okul/dersane  esekligine bir tek bizim katlanmis oldugumuzu. Vizyon zannettigin vizyonsuzlugunla burun buruna geliyorsun cok defa, simdi bu soyledigim kendini begenmislik gibi algilanmasin lutfen ama, bir de hala vizyonsuzlugunu anlamadan yasayanlari gorup, bir defa da ona hayret ediyorsun.

Etrafa copluk kokusu gibi sinmis, buram buram kokan cinsel acligin, sokakta farkettirmeden orana burana degmeye calisan erkekligin buralara cok ugramadigini, cinsiyet esitsizliginin maas farklarindan daha asagiya inmedigini fark edip kadin deyince akla namusun gelmedigi bir yerde yasamanin verdigi mutluluga keyfini cikara cikara alisiyorsun.

Is hayati da gunler suren gemi yolculugu gibi carpiyor. Kolay mi? Is gorusmesinde hamile misin, hamile kalmayi planliyor musun? diye soran bir yerden gelmissin, semer vurulup calistirilmayi beklerken insan yerine koyulmayi tecrube ediyor, vay arkadas, ben ne degerliymisim diyorsun. Is seni begenmiyor cunku, sen isi begeniyorsun.

Ben butun bu hayretlerimin icinde, bata cika Turklukle Britanyalilik arasinda bir yere yuzdum. Gercekten Turkiye'de bir parcam olup cok ozledigim seyler oldu. Mesela takvimsiz, plansiz, spontane cat kapi birinin gelmesi. Birine gitmek. Yururken arkadan gelene kapi tutmak zorunda olmamak (hala cok sacma geliyor) ya da bana kapi tutana dogru yettim allah diye kosturmamak. Duygularin acikca gosterilmesinden utanmamak.  Bu liste daha uzar gider.

Son zamanlarda olumsuz bildirimler ustune dusunur oldum.1 senedir kitap blogu yaziyorum (www.excusemyreading.com) ve yayincilar bizden "durust degerlendirmeler" istedigi icin, butun Turklugumle, sevmedigim kitaplara cayir cayir giydirip, sevdiklerime "sen benim her seyimsin" diye kol kanat geriyorum.

Ben boyle palas pandiras yazadurayim, bloguma gelip kaslarini "oo honest review" diye tedbirle kaldiran yabancilari gordukce uzerimde hissettigim mahalle baskisi gidim gidim artti. Blogger dunyasinda bir negative review yazmali miyiz? Tartismasi koptu bir ara, yok efendim begenmedigi kitabi bitirmezmis kimse, ondan da bitirmedigi icin olumsuz bir inceleme yazmaya hakki yokmus. Bir grup insan (ki bunlar da kesin Istanbul'un dogusundan yani, yuzde yuz) sadece pozitif inceleme yapan bloggerlara "siz durust degilsiniz" deyince kizilca kiyamet kopuverdi.

Vallahi butun bu dramanin ardindan bende ufak bir yara bere kaldi diyebilirim. Tabii ki "ay bu kitaplar bize bedava geliyor o yuzden paspas gibi surunmemiz lazim!" diyenlere katilmiyorum. Cunku gercekten Ingiliz kulturunde boyle "never take it for granted" gibi alcakgonullu olmaktan biraz daha otede, eziklige giden bir yol var, sonu karanlik. Hani Turkiye'de herkes SU KARSIKI DAGLARI BEN YARATTIM KARDES diye dan dan, kendine bos bir guvenle gezer ya, iste ibre burada da tam tersi. Bazi insanlar o kadar kibar, o kadar kibar ki "lan ben kimim ki negatif review yazicam" diye dusunuyor. Birilerini uzmekten, kizdirmaktan, tartismaya girmekten vebaya yakalanma derecesinde cekiniyorlar.

Ben onlarin yaninda kasimpasaliyim, eli masaliyim yani. Pat pat sallamisim aylardir. Bir kisim insan da gercekten soka girdi diye tahmin ediyorum. Salladikca, yayincilar yuz cevirmiyormus cunku! Kimse evinin kapisina gelip seni tokatlamiyormus. Bir de ustune ustluk hala sana kitap gondermeye devam ediyorlarmis! Kaslar da, cay bardagi tutan kucuk parmaklar da kalkmistir. Bir gun Twitter'dan "sen agresifsin" diye bana satasan bir blogger da olmadi degil! Cunku bu toplumda, bu kadar acik bir sekilde "dislike" belirtmek agression yani...

Ben de kalktim. Etrafta dolastim. Dusundum tasindim. Degerlendirmelerimdeki yarginin dozunu azaltmaya karar verdim. Gecmis yazilarimdaki bazi ifadeleri degistirdim. Hala sevmedigime, sevmedim diyorum. 1 yildizi acimadan veriyorum. Ama daha az siddetle sevmedim diyorum. Yazarla empati yapmaya calisiyorum. Hatta blog tur denilen, her gun bir bloggerin kitabi tanittigi, marketing amacli organizasyonlara artik katilmama karari aldim.

Ama icimden bir ses de arkadan, hop kardesim, bu memlekette gote got denmeycek mi? diye parmak kaldiriyor. Bu konuda cok kararsizim. Bak iste, tam hayret ettigim seyler bitti derken, "kotu yorum yapamayacak miyim kardesim" hayreti geldi.

Ben bir Ingiliz kadar kibar olamam. Butun bu surec beni bu konuda cok dusundurdu. Biz Turkiye'de sok edici derecede gercekleri konusuyoruz. Mesela ogretmen anne babaya "cocugunuzun kafasi calismiyor!" diyebiliyor. Burada boyle bir sey olsa insanlar duser bayilir, hemen acil 999 ara, ambulans cagir. Is yerinde mudurunden fircayi yiyorsun, kisisel de olabiliyor fircalar, kimse budge etmiyor.

Yani bir yazarin da kitabi gercekten facia derecesinde korkuncsa, AMAN ALLAHIM O NEYDI YA der herkes- degil mi? Iste burada denmiyor, kardesim sen bu kitabi basarken utanmadin mi diye sorsan cok ayip. Bir de mesela bu dunyada butun meslekler performans degerlendirmesine tabii tutuluyor, ben her sene appraisala giriyorum, bir seyi bitiremediysem, veya becermediysem kabak gibi ortada yani. O zaman yazarlarin neden kitaplarinin kotu oldugunu okumaya tahammulleri yok? Hem de ben ona vaktimi yatirip okumussam, kotu demeye hakkim olmayacak mi? Simdi burada, benim ifade ozgurlugum mu elimden alinmis oluyor, yoksa ben daha cok empati yapan, anlayisli kibar birine mi donusmus oluyorum, feci derecede kararsizim. 5 dk sonra da toplantiya gitmek zorundayim o yuzden burada kesiyorum.. Bir dilemmadir hayat, agzimda kalan tadi bu konuda epey bayat diye igrenc bir bitis yapar, kacarim.

Bu sabah tam anlamıyla maymun sümüğü gibiyim. Kuru ama yapış yapışım. Evin neresindeyim bilmiyorum. Aynı anda pek çok farklı yerinden çıkabiliyorum. Cüneyt Arkın'ın bir zamanlar dediği gibi vucüdumdan kurtulup bedenim(!) ve ruhumla yaşıyorum muhtemelen. Kaplan Perşembe'den beri hasta. Her hastalandığında doktorumuzla dejavu yaşıyoruz. Çocuğu doktora götürsek mi götürmesek mi bilemediğimiz durumda yeni bir belirti çıkarsa korkudan yine doktora gidip: Kendimi arıyorken olmaktan korktuğum yerdeyim sendeyim doktorrrr diyoruz. Belirtiler ne olursa olsun doktor uzak ufuklara bakarak gözlerini kısıp BU BİR VİRUS diyor ve bol sıvı alımı ve dinlenmeyi tavsiye edip bizi evimize geri püskürtüyor. O viruslerin allah binbir belasını versin. Ya öldüm abi öldüm ben Türkiye'de çocuklarda bu kadar çok hastalık var mı? Lan kaç farklı viral döküntü ve enfeksiyon olabilir. Hayır kızamık diye bir virus varsa bizimki Mozambik kızamığından Alman kızamığına kadar hepsini yaşadı kesin.

Bir de 111 diye bir numara var, geceyse veya haftasonuysa hastaneye gitmek yerine orayı arıyorsun. Seni bir değerlendirmeye sokuyorlar. O değerlendirmede olabilecek her türlü korkunç senaryoya evet veya hayır demek zorunda kalıyorsun. Örneğin perşembe gecesi bu 111 bizi telef etti. Çocuk kıpkırmızı olmuş uyuz eşekler gibi hatur hutur kaşınıyor, yüzü davul gibi şiş, üstüne ateşli kadın bana son yarım saatte kan kaybı oldu mu diye soruyor. Lan bu mu sizin British empire'ınız deyyuslar diye haykırıyorum.(ama içimden) 1950'den bu güne gelemeyen bir sağlık sistemi. Neyse  sonra soruların arasında ALMAN KIZAMIĞI geçirmiş biriyle temas ettiniz mi diye bir soru geldi. Ay beni bir gülme aldı. Abi ben nereden bileyim, joker hakkımı kullanabılır miyim mi diyeyim? Bu çocuk okula gidiyor. 2 alman var sınıfta, pise de benziyolar kesin ellerini hiç yıkamıyorlardır onlar mı diyeyim?? Sonra aklıma 1 hafta önce Berlin'e gittiğimz geliyor ve gülmemin tonunu yükseltiyorum. LAN BEN NEREDEN BİLEYİM. Yavsaklar!!! diye bagırasım geliyor. İçime atıyorum. Sabah oluyor. Doktor bizi bir daha arıyor. 'Sizin o pislik oğlunuz kimbilir nerelerden hangi virüsü aldı, siz onu bana bir daha getirin pazartesi görücem yine' diyor.

Allahım haftasonu ateşi kaşıntısı derken en son Mehmet'le OSURUĞU ÇOK MU GARİP KOKUYOR BU ÇOCUĞUN?? diye konuştuğumuzu fark ettik hayatımız o denli post modern bir hale geldi. Abi resmen bildiğin eli yüzü düzgün Manet tabloları gibi olan hayatımız yine bir başka Edvard olan Munch'ün çığlık tablosuna dönmüş. O çığlık tablosundak adamın duruşuyla çocuğumun osuruğu fazla mı kokuyor ondan endişe ediyorum o kadar uykusuz kalmışım yani. Beyin olmuş hoşmerim tatlısı. Neyse o geceler bir şekilde geçti.(3 saat uykuyla ama) Türkiye'den kolluk kuvetlerini yardıma çağırdım Allahıma bin şükür annem geliyor bugün bir gram olsun dinlenebileceğiz. Sıcak yemek!!!! Bakım!!!! Corba falan.

Bugün önce doktor kaplani görecek sonra da annemi almaya hava limanına gideceğim. Kaplan sanırım bu havalımanı olayına fazla heyecanlandı....

Tabii ki çocuk okula gidemediği için bu sabah yine okulu aramam gerekti. Okul burada çocuk hasta bile olsa Getir kardeşim getir gülüm modunda. İshal kusma olmadığı sürece daya Calpol'u gönder felsefesi. Bizim küçük bebelerimiz sistemin itaatkar ve dayanıklı köleleri olsun diye okul elinden geleni yapıyor. Devamsızlık o kadar önemli ki arayıp nesi var diye soruyolar. Çocuğu okuldan 2 saat almak bile sorun yani. İnsanlar da hasta diye yalan söyleyip tatile falan gidiyorlar çünkü. Aman neyse ben okulu aradım. Devamsızlık bildirmek için msj kutusu var. Mesaj bırakırken Kaplan geldi. Hİ I AM Keplinnn WE ARE GOING TO THE AIRPORT TODAYYY diye coşkuyla bağırdı. Allahım kafamdan kaynar sular döküldü diyeceğim ama o kadar kafam kalmadı ki. Allahım cart diye kapattım ya ben la. O mesajı geri alamıyoruz, joker hakkımız yok, işin kötüsü çocuk cidden hasta hala her yanı kıpkırmızı ve doktora gitmek için hazırlanacağız birazdan, fakat okul muhtemelen o mesajı dinleyip o coşkulu ohheeey biz havalimanına gidiyoruz çığlıgını duyduktan sonra kesin çocuk haSTA diye yalan söylüyoruz sancak kesin yaaa.
Abi neden bu detaylar benim hayatıma güzelleştirme değil de kakasallaştırma yapıyor?? Neden ben bu hayatın George Costanza'sıyım abi?? Neden ikimize birden yükleniyorlar!!!!

Çok mutsuzum şu an yanlış anlaşılmak bu hayatta kaderim kaderimde bu varsa da çekerim diye kart mı atsam okula diye düşünüyorum..

Başlığa şaşırdınız tabii. Şaka lan şaka. Maksat trollük. Ne başarısı ya? Biz çocuğu mutlu olsun isteyen bir kavimiz arkadaşlar. Gerçek başarı budur! E veli toplantılarına her gittiğimde moralim böyle böyle yükseliyor.

Veli toplantısı vardı bu hafta. Web sitesinden sıra aldık kaç hafta önceden öğretmenle 10 dakikalık slotlarla görüşülecek. Öğretmen çok tatlı ya. Biz toplantının olduğunu unutmuşuz. Evet abi, lan bir tane çocuğumuz var nasıl unuturuz nasıl. Unutmuşuz işte. Allahtan bunu iki geceye yaymışlar. Çocuğu okuldan alırken BİZ Bİ BOK YEDİK MUALLİME HANIM diye kasketimi elimde ezerken kadın gülüp amaan dedi, İkinci geceden bir randevu verdi. Hatta kıps yaptı, aa şu saatte gelin, 20 dakika görüşürüz öncesi boş dedi. Allahım öğretmenden çifte randevu kopartmak ne büyük saadet. Acaba neler diyecekti? Meraktan çatlayacaktım. O gün BAM yazmış bizimki. BAM ne lan. BAM ne? Bam telinin bam'ı mı hocam diyecektim ingilizcem söküldü, yetmedi. Neyse bize gel dediği saatte gittik. Bizden önceki anne baba da orada konuşuyor. Eh tabii ki kulak misafiri olduk mecburen iki metre ötemizde durdukları için. Şöyle diyeyim, bizim konuşmamızı baz alarak söyleyebilirim ki o çocuğa nobel edebiyat ödülü verildi arkadaşlar. Yani çocuk Orhun yazıtlarını yazmış nasıl bir azimdir. Ansiklopedi çıkarmış it oğlu it.Aferim. Sıra bize geldi. Hayaller BAM yazısını görmek gerçeklerse Kapiş'in poposunun üstünde oturamaması. Nasıl ki bu çocuk anaokuluna gittiğinde o okulun çatısı altında en çok geçen konu Sit down KAPLAN di ise okulda da durum çok farklı değilmiş. Patlamamış mısır olarak okula gidip sabahtan akşama kadar patlayan bir çocuk düşünün işte o benim oğlum. Sınıfta her yere çarpa çurpa sabahtan akşama kadar kıt kıt kaynıyor adam. Kadın bize hedef verdi lan. Ödev verdi. Ordular ilk hedefimiz Kaplan'ın beş dakika oturması. Zamanlayıcı kuracağız. 5 dakika aynı noktada kıçının üstünde oturabilirse ödülü alacak. Okulda da evde de aynı strateji. Kadının imanı nasıl gevredi ise bize ELİNİZİ AYAGINIZI ÖPEM İHMAL ETMEYİN modunda tembihledi. Evet maymundan insana gelme çizgisinde maymuna hala çok yakınız ama çocuğun matematiği iyi. Mehmet'le buna tutunuyoruz, focus bu! yoksa devreler yanacak :D

Allahım keşke havalı birkaç çocuk psikolojisi terimi bilsem de ağzımı yaya yaya konuşsam 'errm bizim oğlanda da varılışsal kopuşkan patlamacılık sendrömü var şekirim!' diye. Namımız yürür! Yani bakın yatın kalkın dua edin Türkiye'den buraya taşınıp, beynini hala oradan buraya taşıyamadan Türkiye anneliğini burada yaşayan, her dakikasını kıyaslamayla geçiren içten kıskangaçlı kadınlardan değilim. Yoksa burada başlardım bizim çocuk şöyle böyle diye vallahi bloggerın motoru yanardı.Biz ne yaptık mehmetle? Başladık gülmeye. Kadın bize bakıyor biz Mehmet'le birbirimize bakıp gülüyoruz. Millet okuma yazma öğrenirken bizimkinin ilk dersi Göt Üstünde Sabit Oturabilme 101. Hem de annesi babası bu kadar tembelken!

Yahu o değil de şimdi çocuk oturmuyorsa bu çocuğu zorla oturtmak ne kadar doğru. Bırak dolaşsın lan. Sınıf büyük sal gezsin. Adam daha maymun kısmında evrimin, gelemiyor ne yapsın. Bir tane belalısı var sınıfta, çocuk bunu arkadaş bellemiş hay Kaplan bay kaplan. Bizimki de domuz domuz görmezden gelip 'onun kafasına kaka düşsün' muhabbetlerinde. Lan arkadaş mısın düşman mı. Sayko mudur bu çocuklar çözemiyorum ben. Beynim almıyor artık. O da benim oğlum gibi kuduzun teki. Bir sarı kamyon var kan davası olmuş o kamyon. Vallahi benimkine silah versen o çocuğun topuğuna sıkar. Her gece yatmadan önce bugun kim yaramazlık yaptı diye kulağına fısıldıyorum hep aynı isim geliyor. Nasıl bi pisliksin sen oğlum diye gül gül ölüyorum.

Ay neyse konuyu dağıtmayayım. Kadınla anlaştık 2 hafta bu planı deniyoruz, 5 dakika zamanlayıcı kurulacak ve oturursa ödül. Uff valla içim şişti düşünürken. Ya bir de çantasına kitap koyuyorlar, okuyup log tutuyoruz. Bildiğin ödev gibi şeyler bunlar, çok sıkıcı. Ya ben zaten işten eve gelmişim bir daha iş bana niye geliyor ya. Bilemiyorum böyle zamanlarda hep fakirler çocuk doğurmasın diyip kendi içime kapanasım geliyor. Dadı mürebbiye aşçı hizmetçi lazım abi. Anne babalık çok zor.

Ingiltere'de sehirlere sikisip, yoreleri gezmeyen insanlari kiniyorum.Genellikle Londra'da yaşayan insanlar böyle oluyor, Londra'dan kafayı kaldırıp İngiltere kırsalını ve İngilizliği tanıyamıyorlar! Britanya'da yaşayanları ivediklikle gezip dolaşmaya davet ediyorum. İlk başta her yer aynı gibi gelse de daha sonra bölgesel farklılıkları anlamaya başlıyor insan, falan filan.

Guzellikleri bazen gidip gormek gerekiyor, cunku kimsenin bahsettigi yok. Ingilizler kendi ulkelerine pek bayilmiyorlar, konaklama ve yeme icme pahali oldugu icin, ucakla baska yerlere gitmek daha tatli geliyor ve Britanya'da cok gezmiyorlar.

Kaplan is going through #50things list 😸. We flew a kite yesterday at Blickling Hall. #ntchallenge #flyAKite #50thingstodobeforeyoure11andthreequarters #Blickling #ntblicklinghall #nationaltrust #nteastofengland

A post shared by ova incekaraoglu (@meropecik) on Jul 30, 2017 at 6:21am PDT

Bazen kendi kendime soruyorum, Ceren sen şaka mısın?
Gerçekten içimde bazen iki ayrı insan varmış gibi geliyor.

Mesela O, bir şeyler üretip para kazanmak  isterken C, ya şu kısacık hayatta çalış çalış nereye kadar, amaaaan diye el kol sallıyor.

O, istiyor ki yarım kalan romanını bitirsin, self-employed olup home office çalışsın, azıcık çizimini geliştirsin digital tasarıma başlasın, o ufak deftere karaladığı çizimleri şöyle hakkını vere vere çizsin, Almancasını ilerletsin, Kitap bloguna devam etsin, bir de seyahat blogu açsın.
C'ye kalsa bütün gün nehrin yanında yatıp kitap okur, çay içer, film seyreder.

İşte O - geçenlerde karar verdi, ya zaten artık oğlan da neredeyse 3 yaşına geldi, ben en iyisi mi EKSTRAYA GİDEYİM. Yani internet üstünden birilerini bulup onlara iş yapayım. Neyse işte o çılgınlık anında girdim peopleperhour ve freelance.com sitelerine...O gazla bir iş kaptım. Neden kapıyorsam artık?

Tüm dünyada şubeleri olan, kobi çapında bir şirket. IT departmanı tek kişiden oluşuyor. Ben bu kişiye Teletabi Azmi demek istiyorum. (Azimli mazimli bir ismi var, müzlim brolardan kendisi). Teletabi Azmi, hibernate modundaki bilgisayar gibi, şarj bitmesin diye düşük enerjiyle çalışan bir arkadaşımız. Ya da belki de adam güneş enerjisi ile çalışıyor, kimbilir, malum bu sıra havalar kapalı. Azmi'nin işine duyduğu azmi anlayabilmeniz için bir örnek vereyim:
Azmi bana online çalışabilmem için account/hesap açıyor. Sana şifreni gönderdim diyor. Emailime bakıyorum bakıyorum bir şey yok. Spam'e bakıyorum yok. AZMİ YOK EMAİL FALAN diyorum, Avareemuuu stayla GÖNDERDİM diyor. Meğersem şifreyi bana yeni açtığı hesabın henüz varlığından bile haberimin olmadığı email inbox'ına göndermiş. Alnından öpesim geliyor IT MANAGER Azmi'yi.

Çalıştığım diğer kişi ise Pokemon Şin. Şin Çinli, Pokemon Japon biliyorum ama elimde değil, kadın bildiğin jigglypuff. Şin benim gözümde Azmi'den bir tık ileride, en azından işin User Interface tarafında olsa bile bir tutkusu, bir sevgisi ve çalışma isteği var kadının.Şin Marka Müdürü ve onlara açtığım deneme sayfalarına kendi fotoğrafını yükleyip fotoğrafın altına YOU LOOK LIKE SHIT yazan biri. Bir gönül dostu anlayacağınız.

1 haftadır bunlarla requirement analysis yapmaya çalışıyorum. SABIRTAŞI OLSA ÇATLAR. Dur dedim ben geleyim oraya bir. Gel tanışalım diye atladılar tabii. Zaten normal bir firmanın yapacağının onda biri fiyatına Intranet yapacağım adamlara, bir de ayaklarına gideceğim, göbek attılar haliyle.  Azmi ile yanyana gelirsek belki iletişim kanallarımız açılır, Şin de belki gerçekten yakından CRAP gibi görünüyordur diye atladım gittim. Tabii benim kafamda böyle dandik bir şirket imajı var, malum Laurel ile Hardy ile muhatabım bir haftadır.

Kalktım Cambridge'den teeee Reading'e gittim. Elf gözlerim bir de ne görsün. Adamların bina da, ofis de on numara! Bildiğin SteamPunk design yapmışlar ofise. KAPI KOLLARI DERİ KAYIŞ ŞEKLİNDE DİYORUM ABİCİM. Kapılar eskitilmiş paslı görünümlü metal, o koca pahalı ampüllerden asılı her yerde, ortam hot desk şeklinde kimsenin sabit masası yok. Allahım dedim sana geliyorum. Teletabi Azmi buraya nasıl kapağı atmış oğlum? Etnik unsur kontenjanından sperm gibi sokmuş kafasını cillop gibi şirkete ketenpereci. Beni karşıladı, ofisimiz çok güzel di mi falan demeler. Sanki babasının ofisi. (Kimbilir, belki de öyledir ya?) Sonra Şin'i bulduk. Zaten ne olduysa ondan sonra oldu.

Efendim ben kendimi bunlara teslim ettiğimde saat 3 buçuktu. Canımı saat 6'da zor kurtardım. Biri bir yanıma oturdu diğeri öbür yanıma. Plan yapmaya çalışırken Pokemon abla sürekli BUNU DA YAPICAZ MI PANPA, ONU DA KOYACAZ MI ŞURAYA? diye parende atıyor. Korkuyorum abi sayfanın her yerinde bir şeyler dönsün, patlasın, çatlasın istiyorlar. Ulan ben Web Designer değilim ki? Web Developer'ım abi ben? İkisinin arasındaki farktan zaten haberleri yok ama olsalar bile bunların istekleri için ne bileyim Web Design camiasının Tarık Mengüc'ünü falan bulmak lazım yani o çapta bir şey peşindeler.

Gitmem lazım diyorum yok. Çişim geldi. Susadım. Açlıktan öldüm yok. Gidemiyorum. Pokemon susmuyor. Soru üzerine soru istek üzerine istek. Azmi ise Hibernate modunda devam etti, ona düşen Action'ları da ben not aldım, birazdan gömeceğim emaili bana şunları ayarla diye, çalışsın azıcık pezevenk.

Altıda kaçmayı başardım. Ben bütün bu konuştuklarımızdan proje planını çıkartıp size atacağım bebs dedim, yok yani planı onlara bırakırsam bunlar bana Haçlı Seferi yaptırır. Bir de normalde istediklerinden çok daha fazla iş varmış, onu da ayrı paket halinde yaparım ayrı fatura keserim dedim OKEY dediler. O an içten içe ULAN ÇOK MU AZ PARA İSTEDİM diye bir ince sızı düştü yüreğime :DDDD Neyse bu daha ilk işim nasipse bir sonrakine isterim.

Azmi binadan çıkınca da peşimi bırakmadı. Benimle arabamı park ettiğim yere kadar yürüdü. Yarı inik gözlerini bir gram bile titreştirmeden: Merak etme, çok fazla şey istiyorlar, yapamayacağını yapamıyorum de, hepsini yapacağız diye bir şey yok yaeee. dedi. O an acaba bu adam Türk mü lan? diye düşündüm çünkü bu Türkiye'deki çalışma hayatımdan çok tanıdık olduğum bir stildi bu....

Azmi karakteri bende derin izler bırakacak bunu biliyorum. Yani düşünün ki Donnie Darko'daki tavşanla Teletabi'lerden Dipsy gizli aşk yaşamış ve LOVECHILD'ları olmuş. İşte Azmi böyle birisi. Yemin ederim arabaya binip benimle eve gelecek diye korktum ya. Of Allahım. Ne gündü böyle. Sen ki iş yerinde günlük 1 saatlik toplantılardan şikayet et sonra kendi isteğinle git örümceklerin ağına düş iki buçuk saat toplantıdan çıkama. Olmaz olsun lan böyle iş!  Hayır zaten proje planı için aldığım notlara bakıyorum onca hızlı konuşmanın içinde yaza yaza Kutadgu Bilig gibi bir şey yazmışım, ne olduğu belli değil. Masa donatan garson gibi ortaya bir şeyler fırlatmam lazım.

Bunu da buraya yazıyorum ki ileride bakar bakar bu dehşetengiz günü ve Teletabi Azmi'yi hatırlarım. Ya işte aslında bugün O. günümde olsam iyiydi de, Ceren günümde olduğum için çok şey edemedim...Kısmet!

İngiltere'nin her yeri duble yol olduğu için Türkiye'de popomu kaldırıp gitmeye üşeneceğim mesafelere, google map eğer 1 saat 40 dk civarı bir yol tahmini yapıyorsa ya Allah deyip girişiyorum. Otobanların gülüyüm.

Eylül'de yazdan kalma bir sabaha uyanınca daha önce hep kuzeye giderken içinden zırt diye geçiverdiğimiz Linconshire'da bulunan Belton House'a gitmeye karar verdik.

Belton House National Trust bünyesinde halka açık bir ev ve ona ait bahçelerden oluşuyor.  İçinde muhtemelen 23 göbekten soylu geyikleri ile beraber büyük bir parkland'i var.

Official bilgileri şurada : http://www.nationaltrust.org.uk/belton-house/things-to-see-and-do/

National Trust'ın ne olduğunu daha önce anlatmış mıydım bilemiyorum, ama kısaca açıklamaya çalışayım. Biz İngiltere'ye ilk geldiğimizde ne aile ne arkadaş ne bir çevre olmadığı için -çocuk da yoktu o zamanlar- hafta sonları sıkıntıdan patlıyorduk.  Londra'da oturan Türkler yine hafta sonu etkinlikleri ve kaynaşma yolları bulabiliyordu belki ama biz buckinghamshire'ın derinlerinde yapayalnızdık ve "Gurbet elde döndüm köseleye" diye türküler çığırıyorduk. Biz de kendimizi doğaya vurmaya karar verdik, iki üç tane yürüyüş kitabı aldım, başladık o yürüyüş rotalarında köyler senin bayırlar benim keşif turlarına. Derken günlerden bir gün Chackmore diye bir köyün etrafında yürürken bir de baktık ki çitlerle çevrili bir yer var ve millet hoppidi hoppidi çitlerden atlıyor (bizden başka yürüyen insanlar da oluyor elbette etrafta, genelde köpeğini veya çocuğunu alıp doğaya koşan aileler veya şişesi/değneği ile meczublar gibi yürüyen orta yaşlı hımbıl ingilizler) Bu İngilizler atlıyorsa atlanır abi, ne olabilir ki en kötü diye biz de atladık. Aman tanrım, o anda hayatımda gördüğüm en güzel "Landscape" içinde buldum kendimi. Bunun adı Stowe idi.

Stowe Landscape Gardens. Gezine gezine aslında buraya girmek için bilet almak gerektiğini fark ettik. Ama ortam o kadar lovely, insanlar o kadar dost canlısıydı ki biz bu National Trust'a üye oluruz yahu diyerek üye olduk. Sonra ver elini hafta sonu gezileri. Waddesdon Manor, Hughenden, Canon's Ashby, Cleveden, Ascot, Ashridge vs.. vs.. Favorim 2 sene dibinde bir köyde yaşadığım Anglesey Abbey. Çocuğu doğum izninde orada büyüttüm diyebilirim. Her gün bebek arabasını alıp o sakin sessiz bahçelerde yürürdüm. Kaplan uyurdu ben kitap okurdum. Restoran müdürü Türk. Hala giderim arada bedava kahve ısmarlar. Diğer Brit çalışanlar da feci dost canlısı. Resmen akraba olduk yani, 1 ay gitmeyince neredesin diyorlar. Neyse lafı çok uzattım. Verdiğim her kuruşu helal ettiğim bir kurumdur National Trust. Bir dost bir arkadaş olmuştu bize burada yalnızlık çektiğimiz zamanlarda. Tarihi dokusu ile bütün mülkler birer yaşayan efsane, geçmişe duyduğu saygı ile her evi, her bahçeyi, hikayelerle, üzerine titreyerek korumaya çalışan çırpınan insanlardan oluşuyor sanki butun Trust- lovely middle class ingilizler diyelim. (Tamam itiraf ediyorum ülkenin her yerinde çok dost canlısı olmuyor Trust çalışanları ama %70 öyle diyelim ) Bu National Trust 'un üyeleri genelde Beyaz İngiliz olduğu için bazı yerlerde insana Tropikal Kuş muamelesi yapabiliyorlar.( neredensin burada mı yaşıyorsunuz vs gibi sorular.Eski kafa İngilizler için yüksek sesle konuşan ve çok fazla el kol yapan egzantirik yabancılarız ne de olsa)

Efendim Belton House'a dönersek, kendisi National Trust bünyesindeki en büyük çocuk oyun alanına sahipmiş ki muhteşemdi gerçekten. Allahım ben çocukken neredeydi bunlar diye delirdim! Tulumba olarak dizayn edilmiş sen inip kalktıkça yandan su fışkırtan tahterevalli favorimdi.

Ve şimdi sözler sussun resimler konuşsun!

Orangery ve Kilise (Orangery eskiden soyluların portakal yemek için yaptığı seramsı turunç yetiştirme yeri ve bir statü sembolü anladığım kadarı ile)

Solucan kazmaca

Huzurlu değil mi ama?

Bahçedeki göl

Boat house

yansımalar

Evin içi, şöminenin üstünde müzeyyen yengenin  evlenmeden önce yapılmış resmi.beli 50 cm'miş. şaka lan şaka Allah bilir kim bu?

Böyle büyük evlerin en güzel kısmı bence merdivenleri

Epey büyük bir ev Belton House. 1700'lerde yapılmış ama maşallahı var

Çok tarih bilgim yok ama eskiden dünya daha adilmiş diye düşünüyorum. Bütün bu zengin/soylu insanların çocukları savaşa gidip ölmüşler. Şimdi zenginlerden savaşa giden var mı?

Az önce dediklerimi geri alıyorum, böyle büyük evlerin en güzel yerleri kütüphaneleri!

geyik parkında geyikler... aslında içeri girip yanlarına doğru yürünebiliyordu ama Kapişle zor olacaktı. Bu yüzden geyikcanlara uzaktan el salladık.

İngiltere ile ilgili komik bir düşüncem var, Bu ülkenin güneyi ve kuzeyi  kıymetli. Tabelalarda 'THE NORTH' ve 'THE SOUTH' olarak tanımlanan istikametlerin yol ortası olan orta, ortabatı ve ortadoğu ise tamamen siktiredilmiş yerler sanki. Derbyshire, Nottighamshire Linconshire ,Warwickshire vs bana bu hissi verdi. Sanki oralar böyle geçerken uğramalık, bir şey olmayan yerler. İnsanları oldukça 'rough', lovelylik katsayısı yerlerde sürünüyor. Kuzey'in o muhteşem doğası ve manzaraları / turist kapasitesi, güneyin kozmopolitliği oralara uğramamış. bu ülkenin ortasında hayat yok :)