Sene 1999

Eve ilk kez internet bağlandı.

İnternete girildi (babamın bu işlerden anlayan bir arkadaşı aracılığı ile)

Tabi o zaman google falan yok, hak getire. Altavista var yavrum arama motoru dediler, girdik.

Başında stres oldum, "hadi çocugum al internet, ne aratacaksın?" dediler.

ben ne arattım: Atatürk. Sanırım 3 öğretmenin (annem, babam, babamın arkadaşı) eşliğinde yaşadığım "internet ne lan şeytan icadı mı kıyamet mi kopcak noli?"  tırsıklanmasından, çıka çıka bu arama çıktı.

Sonra tabi mına koydum internetin, sanıyorum ki ilk özgürce sörf ettiğimde, pipiler ve deniz anaları (??) hakkında bilgi aradığım resimlerine baktığım şeyler olmuş idi. Delicesine okyanus altı deniz anası fotölerine baktığımı anımsıyorum...
obareh.

Aynen filmlerdeki gibi oldu :D
Eve geldim kapıyı bi açtım süpriiiiiiiiz diye fırladılar ben de annemlerden inmiştim don gömlek vaziyette. şoka girip 12-15 dakika kendime gelemedimm

ömrüm boyunca unutmayacagım ya süperdi :)

6 senedir yanyana çalışarak adeta kardeş gibi olduğum Çağlar, Tüpraşta en çok özleyeceğim şeylerden biri :)
Biz de olmasak bu çocuk tam işkolik olacak. Allahtan arada bir götürüp gezdiriyoruz :D ögle tatillerinde güncel konularla ilgili muhabbet edip ekşi sözlük haber özetlerini geçiyordum kendisine. şimdi kimlere kaldın çağlarrrr demek istiyorum kendisine.
şaka bir yana çağlar ben ve mehmet dersanede aynı sınıftaydık. bayağı eskilere dayanıyor tanışıklığımız yani..

ayrılmadan bir gün önce pişt diye yanına çağırdı beni, tam çıkmadan evvel. ne oldu bi dakka geliyorum derken baktım hop bir d&r torbası çıktı :)

öyle duygulandım ki. çağlar bana hep çok begeneceğim şeyler alıyor, hediye seçme konusunda çok iyi :))


Yazdığı kart da beni çok duygulandırdı.. buraya yüklemek istedim çünkü yıllar sonra kaybetsem dahi buraya bakıp anımsayabilirim ne yazmış olduğunu :)

yahu bir de tamam ingiltereye gidiyoruz ama bu görüşmeyeceğimiz anlamına gelmez, benden kurtulamazsınız!! nihahah. ben de seni özleyeceğim çağlar. malum hergün görüşmek mümkün olmayacak dostum :)

ben ninja kaplumbağa olmak istiyordum... vallaha.. yaş 7-8-9 civarıydı herhalde.
Annem olamayacağımı söylediğinde çok kalbim kırılmıştı...

hemen akabinde "ninjalık" diye bir meslek olmadığını öğrendiğimde de dünyaya olan inancımı yitirme yolunda ilk adımı atmıştım sanırım.

Judy Abbott Beni mimlemiş, nihayet vakit bulup yazabiliyorum.

Benim çocukluğumdan aklımda kalanlar,
1. Quaker Oats yulaf ezmesi. Bir ara tansaşlarda satılıyordu bu meret ve ben o 2 seneyi inek gibi sabah akşam yulaf ezmesi yiyerek geçirdim, sanırım saftirikliğim bana o dönem sürekli yulafla beslenmenin bir hediyesi.





2. Doğan Kardeş : pek çok yazarla, mitoloji ile, hayvan sevgisi ile, bilim kurgu ile, Salvador Dali ile ilk tanıştıgım yer... yaz günlerinin vazgeçilmez eğlencesi, aylarca elimden düşmeyen muhteşem dergi. Ama tabi 1988 yılında çıkanı, ŞİMDİKİYLE ALAKASI YOOOK :)




3. Cumartesiden Cumartesiye

bu böyle o zaman TRT de çocuklar için olan programlardan biriydi.. güzel disney çizgi filmleri vardı falan, pek severdim..

4. Susam Sokağı

AAAAAAAAh şimdi olsa oturur izlerim dostlar, kırpığından tut kurabiye canavarına, sayıların kontuna kadar hepsi kafamdaki 5 cm lik çatlağın sorumlularıdır. Hakikatten sizce de, susam sokağında fantastik bir yan yok muydu? delicesine eğlenirdim izlerken. hala mehmetle "arada kaldım, tam arada" şarkısını söyleyip eğlenebiliyorsak, bu programı türkiyede hazırlayana ve hazırlatana teşekkür etmek gerekmez mi?

abi, şu güzel ortamı bozuyorsun sözü ne kadar da gerçek...

bir ortam düşünün, herkes o ortamda ne kadar olunabilirse o derece iyi niyetli, ancak 1 tane çürük elma var ki, gergin, mendebur, hesapçı, sinsi! küçük hesaplar peşinde koşmaktan burnunun ucunu göremiyor. işte o kişi bu güzel ortamı bozuyor.

tek bir insan, havayı nasıl da gerebiliyor, nasıl da bulut getiriyor gittigi her yere, şaşılası bir durum.

Bugün sabah kahvaltısı artı alışveriş  için ikea da idik. tabi ki
ikea ya her gidişimde oldugu gibi bu gidişimde de memleketimden bolca insan manzarası seyrettim. ama ne dedesinin göbeginin  üzerinde yaşayan bebe, ne de kabile halinde kahvaltı etmeye gelmiş olan epey geniş aile, hiçbirisi metroseksüel ama kurufasulyesini kaşıklarcasına kahvaltı eden bir genco kadar ilgimi çekmedi.

zamanın birinde bir türkücümüz (sanırım atilla taş idi) "metroseksüel misiniz?" sorusuna, "hayır, hem metroseksuel ne ki, benim aklıma metroya binmiş seksüeller geliyor metroseksüel diyince" yanıtını vermişti. işte  tam da o yanıtın muadili, metroya binmiş bir seksüel iddiasındaki şık, kültür seviyesi de cebindeki para miktarı da  en az yanındaki güzel kız kadar  çıtası yüksek bu civan, siz deyin barbur ben diyeyim diesel giyinmişti. boynunda son derece iddiali bir fular, üzerinde havalı bir ceket ve kıçında chic bir pantelon ile kasıla kasıla gelip oturmuştu çaprazımızdaki masaya. derken, bir anda yemek yemeye başladı. aman allahım. önünde kuru sogan olsa da bu soganı kırsa yese bu derece ilginç gelmezdi. ikea da neye ekmek banılabilir? bandı. ekmegini dürüm yapıp kahvaltı tabagını içine sardı. yanagının biri digerinin 4 katı olacak şekilde mazlum yiyişi gerçekleştirdi (tüm yemegi agzın bir tarafına topla, boynu bük devekuşu gibi ye, aha işte)

kardeşime bir dürtük atarak obur ama metroseksuel, metroseksuel ama milletin efendisi, tiki ama aç bu kişiyi izledik. tam o sırada bizim kalktığımıza veya kalkmamız gerektigine karar vermiş olan bir anne kız alışveriş arabalarını üstümüze sürdü. ben kadının suratına, "şimdi sen geldin dayadın arabayı da ben nereden çıkacagım" dercesine baktım. kadın anlamadı. sözlü söyledim. anladı, toparlandım çıktık.

ve ikea ekmeklerin başına adam koymuştu çünkü hiç kimse bütün ekmekleri tek tek mıncıklamadan ekmek seçemiyordu.

ve aç metroseksüel nasıl beceriyorsa omlete ekmegini banıyor, kahve bardagından hem çay hem kola içiyordu.

eskiden ben çok rpg oynardım. çok!!



ben bu kelimeden çok etkileniyorum, uther pendragon avalonun sislerinde vardı - ki hayatımda okudugum en muhtesem kitaplardan biridir ooo!!!!-

bazen herseyden çok sıkılıyorum bu dünyadan, işlerden, amaçlardan, çabalardan, ve o zaman yanıma sevdigim 2 kişiyi alıp, bir ejdarhanın sırtına atlayıp, dünyanın omurgası daglarına uçmak ve orda buz vadilerine bakarak gelecegi düşünme derdi olmadan yaşamak istiyorum. deri tulumların soguktan ıslanmış kayganlıgında, yeti avlamak, werewolf biçmek, sihirli kılıçların, tehlikeli artifactların peşinden koşmak..mind flayerlardan esir kurtarmak istiyorum..

frp oynaya oynaya kafayı kıranları çok iyi anlıyorum..

bir kere chaotic good olmuşuz olmasına da, bu dünyada bir insan ne kadar chaotic good olabilir ki a canlar..pendragon klanına katılmaya adayım, yanımda da2 kişi var, yetilerden adam kurtarılır, kayıp aile yadigarlarınız bulunur, tarlanıza giren troller itina ile temizlenir, babanızdan kalan ve tehlikeli harabeleri gösteren define haritanız definenin yarısı karşılıgında ödünç alınır, sevdiginizi kaçıran ogre cezalandırılır... işte böyle bir ilan hazırlayıp iş yerinde dagıtmalı, kafası çalışmaktan ve para hesaplamaktan pelteye dönmüş beyinlere şok etkisi yapar mıydı acaba dostum ha?

neden bizim millette bir özensizlik bir dandinilik var ya. herşeyi savuşturuyoruz. az önce hesionka nın sitesinde yaşadıgı sinir bozucu olayı görünce kendimi tutamadım, yazayım dedim.

Hesionka derdini anlatmaya çalışmış, karşı taraftan gayet otomatik ve robotik bir cevap gelmiş, sistem otomatik şiyedyüür, değiştiremüyük.. öykünün tamamı için buraya

bu büyük firmaların çağrı merkezlerinde de böyle.. telefona bir dummy koyarlar, hiçbişey bilmez o, papagan gibi tekrarlar. kadına/adama derdini anlatmaya çalışırsın, bir üstü ile görüşmek istersin, olmaz.

inanmayacaksınız ama avea'dan kanser olacak kıvama gelmiştik; ibretlik bir hikaye..ama kulagınıza küpe olsun çünkü muzaffer olduk!
olayları sırayla yazıyorum,

-kardeşimin cep telefonu çalındı
-babam avea yı aradı, hattı görüşmelere kapattı.
-bir gün sonra bizim çalıntı telefonla çatır çatır görüşme yapıldıgını farkettik. (100 kontur azalmıştı) yani aslında hattı görüşmelere kapadım diyen adam, kapamamıştı...
-Aveayı aradık, derhal bu yanlışlıgın düzeltilmesini, kontorlerin iade edilmesini ve konuşmaların yani hırsızın aradıgı numaraların dökümünün gönderilmesini istedik.
- tamam dediler, dilekçe yazın fakslayın dediler. yaptık bunu. 2 gün ses çıkmadı, tekrar aradık. faks kayboldu tekrar dediler. bu olay 2 kere daha tekrar etti. Bu  süreç 10 gün falan aldı.  babam sinir krizi geçirmek üzereydi.

çağrı merkezini her aradıgımızda başka biriyle muhatap oluyorduk, konuyu anlamıyor, kestirip atıyor, aynı cevapları veriyorlardı.
aveanın sitesine girdim, bir email adresi aradım.. yoktu!
sonra gözüme yönetim kurulu ilişti...
Yönetim kurulundaki herkesin adını tek tek yazdım.. x.y@avea.com ve avea.com.tr diye.
genel müdürü, yardımcıları, herkesi.
sonra bu ihmal ve saçmalıklar zincirini anlattım ve gönderdim.altına babamın telefonunu ekledim, eger bu mailden sonra da bizimle ilgilenilmez ise, tüm ailedeki aveaları kapatacagımızı belirttim.




Bu yüzden, size tavsiyem, sizi magdur etmiş bir firma ile ilişkilerinizi kesmeden önce, ne yapın edin, o firmadan gerçek bir yetkili ile görüşün. Nasıl ki savaşta Ön saflara hep telef olacaklar konur, işte firmalar da o telefonların başına genelde çok birşey bilmeyen sadece önündeki prosedürü okuyan bir adamı koyarlar. hele ki bu adam, memur zihniyetli ve baştan savan bir tipse, siz hep sinir oldugunuzla kalırsınız..en güzeli üstlerle görüşmek.

Böyle tatsızlıkları yaşamamanız dileği ile...