Bu siralar kendimi cok yalniz hissediyorum blog. Yerde duran yaprak gibi. Kaldirima dusmus tas gibi. Kisa gunlu kis aylarinda, Kapisimle Cambridge sokaklarinda dolanirken, bu soguk, bu uzak memlekette, yalniziz, yalniz, yalniz.
2016 pek cok insanin nefret ettigi bir yil oldu, ama bizim bir cok hedefimizi gerceklestigimiz, acik uclari birlestirdigimiz, cok calistigimiz, cok kosturdugumuz bir yil oldu. Allah onumuzdeki yili da mutlulukla, huzurla kapatmayi nasip eder insallah...

Oncelikle son bir haftadir perte ciktigimi itiraf edeyim sayin okuyucu, 10 gun suren bir tasinma ve bakim/onarim yapilmasi gereken iki ev.. Insan kaca bolunecegini sasiriyor. Cocuk da olunca. Cocugun okuluna gotur getir olaylari falan cok zor. Yemek de vermiyor okul her gun beslenme hazirla. Ilk gun buyuk ozenle hazirlanan beslenmeler bir sure sonra iki ekmek arasina sikistirilmis mazlum bir peynir dilimine guvenen son dakika birlestirmelerine donusuyor...Bunu yazacagim bir ara!

Bugunku konumuz Is Gorusmeleri.

Cok uzgunum, cok boktan bir gundu bence dun. Canim  sambacim, ofisteki diyet dostum, badim E. dun isten ayrildi. Dogrusu o kadar istemeye istemeye ayrildi ki ve ben calistigim is yerine o kadar sinir oldum, o kadar sinir oldum ki, Turkiye gundeminin yanina eklenip canimi siktikca sikti bu durum. E. ye soyle kocaman bir sarildim dun, uzulme lan dedim, gorusuruz yine. E. ortayasli, oldukca stil sahibi olmasi gay olusundan geliyor olabilecek, kabul etmese de suratinda dolgu oldugunu dusundugum tontik bir arkadasimiz. Mukemmel bir yazilimci kendisi. Teknik olarak EMEYZING. Zaten kendisi bizde baska bir danismanlik sirketinin elemani olarak calisiyordu. Amerika'dan buraya gelmis, burada da Ingiltere kazan o kepce sirket sirket, yore yore dolasiyor. Dolasmaktan bikmis artik, Cambridge'de bir apartman tutmus nehre bakan, cok mutlu. Bizim is yeri mukemmel bir yer olmasa da kalmak istedi. Kidemli yazilimci pozisyonu acildi bir tane, basvur dediler kendisine. Gorusmeler iki hafta once cuma gunu yapildi, ben de katildim.

Gorusme universitenin baska bir kampusunde olacagi icin sabah afyonum patlamadan yollara dustum. Ben obur kampuse ne zaman gitsem kendime has 'NEREYE GIDEYIM LAN BEN' ruh haline giriyorum. Gecen sefer otobus yoluna girmisim, bariyerdeki gorevliyi arama dugmesine basmisim, kadin bana Kibariye'nin annesi (nur icinde yatsin) gibi sofeeer sofeeer dercesine bagiriniyor, ne dedigini anliyorum ne ne yapmam gerektigini. Ben de ac lan bariyeri, ac lan diye yalvariyorum. En sonunda anladim ki yanlis yerdeyim. Arabalarin olmasi gereken yeri bulup dogru bariyere gelince bu sefer de sifren yok dediler. Babasinin kemigine tukureyim ya universite degil de Nasa ussune giriyorum sanki. Emaille gondermisler sifreyi, otopark girisini telefonla internete baglanana kadar felc ettikten sonra nihayet giris yapmayi basardim. Meshurum arkadaslar. Herkes beni taniyor. Iste iki seferdir park yerini kitleyen o MAL  diye bakiyorlar bana. Nefret ediyorum bu yuzden diger kampuse gitmekten. Ya ne var otobusler geciyorsa. Ac iste bariyeri kimse yok girivereyim soldan donecegim zaten. (Nalet olsun Icimizdeki Turkluge! Turk ogun, calis, dortluleri yak saga cek.)

Efendim neyse ben normal insanlarin puruzsuz yaptigi isi turlu badireler atlatarak yapip gitmem gereken yere gittim. 5 tane insan gelecekmis gorusmeye. Muhtemelen kadin oldugum icin veya belki de takimdaki en genc eleman oldugum icin, bana gelenleri sen karsila diye diktiler resepsiyona. Hayir hic de kimseyi karsilayacak gibi degilim. Ama cok kararliyim karsilamaya. Gorusmeye gelir gibi giyinmis yalniz birini gordukce Panter gibi atliyorum gorusmeye mi geldin diye. Bizim sevgili dostumuz E de geldi. Inanilmaz sikti, eldivenlerine kadar. gelenlerin hepsini bir yere oturtup toplarken kendimle gurur duydum yemin ederim. Dogal bir liderim lan dedim. Herkes geldi. Biri 50'lerin baslari, digeri 50'lerin ortasinda iki Ingiliz adam. Bir tane sarisin Ingiliz kadin. Bir tane yine bizim is yerinde calisan Yunan arkadas ve benim tontik arkadasim E. Kattim onume cikardim yukariya.

Baktim bizimkiler yere bir carsaf sermis. Ortasina da kirmizi bomba koymuslar. Ilk egzersiz bu bombayi takim calismasi yaparak patlatmadan carsaftan disari  cikarmak. Ip falan vermisler bunlara. Bana fenalik basti... O grup testinde benim arkadasim E darmadagin oldu. Bir kere 3 tane asiri extrovert kisi var orada, sarisin kadin, 50'lerindeki adam ve yunan dost. Ayy bunlar basladilar car car car tartismaya. Diger kalan iki kisi ne yapsin.. Kenara gecip harmandali mi oynasinlar? Cok sikiciydi. Cikartamadilar da bombayi salaklar!

Sonra teknik sinav yapildi. Mazlumu getirin misali beni de sinifin basina diktiler, universite hocasi gibi hissettim kendimi. Sssst Nayciil, google kullanmak yok. Brayynnn lutfen onune bak. Bir havalara girdim kendime gore. Sikintidan patladim ama yalan degil. Bir de soru soruyor kiptiler. Lan ben nereden bileyim. Zaten o soruyu cozmeye gelmissin bana ne soruyorsun. Kiro!

Abi gercekten bir Turk olarak anlayis ve tolerans konusunda bir Ingiliz 100 puansa ben 50 puan falanim. Neyse...

bu gorusmelerin sonunda hala nasil oldugunu anlayamadigim bir sekilde E yerine Sarisin bayani aldilar. Cok uzgunum. Gorusmeye katilan diger takim arkadaslari da bunun yanlis karar oldugunu dusunuyor. Ama tepemizdeki mudur bunu istedi. Burada gordugum ilk salakca karar degil. Son da olmayacak. Uzuluyorum ya bazen eski is yerini birakmasa miydim diyorum. Ozledim orayi galiba :(

Boyle yani. E gitti. Masasi bos. Yeni elemanimiz diger kampuste calisacak. Son aylarda, bu giden 4. kisi, hepsini de cok ozledim valla. Kendimi motivasyonsuz, enerjisiz hissediyorum, kariyerimle ilgili endiselerim var. Su an cocuk var ve burada durmak zorundayim, zaten oyle kirmizi hali serip gel diyen de yok acikcasi. Sikistim kaldim :(

BENİM BEY çocuğun kafasına kamera monte etti, Cambridge'de gezdiriyor, çektiği videoları da ahanda buraya yükleyecek efendim:

Cambridge Tot

İzleyelim izletelim, özellikle küçük çocuklar bayılıyor böyle çekimleri izlemeye (en azından bizim küçük çocuk öyle)

Bazen kendi kendime soruyorum, Ceren sen şaka mısın?
Gerçekten içimde bazen iki ayrı insan varmış gibi geliyor.

Mesela O, bir şeyler üretip para kazanmak  isterken C, ya şu kısacık hayatta çalış çalış nereye kadar, amaaaan diye el kol sallıyor.

O, istiyor ki yarım kalan romanını bitirsin, self-employed olup home office çalışsın, azıcık çizimini geliştirsin digital tasarıma başlasın, o ufak deftere karaladığı çizimleri şöyle hakkını vere vere çizsin, Almancasını ilerletsin, Kitap bloguna devam etsin, bir de seyahat blogu açsın.
C'ye kalsa bütün gün nehrin yanında yatıp kitap okur, çay içer, film seyreder.

İşte O - geçenlerde karar verdi, ya zaten artık oğlan da neredeyse 3 yaşına geldi, ben en iyisi mi EKSTRAYA GİDEYİM. Yani internet üstünden birilerini bulup onlara iş yapayım. Neyse işte o çılgınlık anında girdim peopleperhour ve freelance.com sitelerine...O gazla bir iş kaptım. Neden kapıyorsam artık?

Tüm dünyada şubeleri olan, kobi çapında bir şirket. IT departmanı tek kişiden oluşuyor. Ben bu kişiye Teletabi Azmi demek istiyorum. (Azimli mazimli bir ismi var, müzlim brolardan kendisi). Teletabi Azmi, hibernate modundaki bilgisayar gibi, şarj bitmesin diye düşük enerjiyle çalışan bir arkadaşımız. Ya da belki de adam güneş enerjisi ile çalışıyor, kimbilir, malum bu sıra havalar kapalı. Azmi'nin işine duyduğu azmi anlayabilmeniz için bir örnek vereyim:
Azmi bana online çalışabilmem için account/hesap açıyor. Sana şifreni gönderdim diyor. Emailime bakıyorum bakıyorum bir şey yok. Spam'e bakıyorum yok. AZMİ YOK EMAİL FALAN diyorum, Avareemuuu stayla GÖNDERDİM diyor. Meğersem şifreyi bana yeni açtığı hesabın henüz varlığından bile haberimin olmadığı email inbox'ına göndermiş. Alnından öpesim geliyor IT MANAGER Azmi'yi.

Çalıştığım diğer kişi ise Pokemon Şin. Şin Çinli, Pokemon Japon biliyorum ama elimde değil, kadın bildiğin jigglypuff. Şin benim gözümde Azmi'den bir tık ileride, en azından işin User Interface tarafında olsa bile bir tutkusu, bir sevgisi ve çalışma isteği var kadının.Şin Marka Müdürü ve onlara açtığım deneme sayfalarına kendi fotoğrafını yükleyip fotoğrafın altına YOU LOOK LIKE SHIT yazan biri. Bir gönül dostu anlayacağınız.

1 haftadır bunlarla requirement analysis yapmaya çalışıyorum. SABIRTAŞI OLSA ÇATLAR. Dur dedim ben geleyim oraya bir. Gel tanışalım diye atladılar tabii. Zaten normal bir firmanın yapacağının onda biri fiyatına Intranet yapacağım adamlara, bir de ayaklarına gideceğim, göbek attılar haliyle.  Azmi ile yanyana gelirsek belki iletişim kanallarımız açılır, Şin de belki gerçekten yakından CRAP gibi görünüyordur diye atladım gittim. Tabii benim kafamda böyle dandik bir şirket imajı var, malum Laurel ile Hardy ile muhatabım bir haftadır.

Kalktım Cambridge'den teeee Reading'e gittim. Elf gözlerim bir de ne görsün. Adamların bina da, ofis de on numara! Bildiğin SteamPunk design yapmışlar ofise. KAPI KOLLARI DERİ KAYIŞ ŞEKLİNDE DİYORUM ABİCİM. Kapılar eskitilmiş paslı görünümlü metal, o koca pahalı ampüllerden asılı her yerde, ortam hot desk şeklinde kimsenin sabit masası yok. Allahım dedim sana geliyorum. Teletabi Azmi buraya nasıl kapağı atmış oğlum? Etnik unsur kontenjanından sperm gibi sokmuş kafasını cillop gibi şirkete ketenpereci. Beni karşıladı, ofisimiz çok güzel di mi falan demeler. Sanki babasının ofisi. (Kimbilir, belki de öyledir ya?) Sonra Şin'i bulduk. Zaten ne olduysa ondan sonra oldu.

Efendim ben kendimi bunlara teslim ettiğimde saat 3 buçuktu. Canımı saat 6'da zor kurtardım. Biri bir yanıma oturdu diğeri öbür yanıma. Plan yapmaya çalışırken Pokemon abla sürekli BUNU DA YAPICAZ MI PANPA, ONU DA KOYACAZ MI ŞURAYA? diye parende atıyor. Korkuyorum abi sayfanın her yerinde bir şeyler dönsün, patlasın, çatlasın istiyorlar. Ulan ben Web Designer değilim ki? Web Developer'ım abi ben? İkisinin arasındaki farktan zaten haberleri yok ama olsalar bile bunların istekleri için ne bileyim Web Design camiasının Tarık Mengüc'ünü falan bulmak lazım yani o çapta bir şey peşindeler.

Gitmem lazım diyorum yok. Çişim geldi. Susadım. Açlıktan öldüm yok. Gidemiyorum. Pokemon susmuyor. Soru üzerine soru istek üzerine istek. Azmi ise Hibernate modunda devam etti, ona düşen Action'ları da ben not aldım, birazdan gömeceğim emaili bana şunları ayarla diye, çalışsın azıcık pezevenk.

Altıda kaçmayı başardım. Ben bütün bu konuştuklarımızdan proje planını çıkartıp size atacağım bebs dedim, yok yani planı onlara bırakırsam bunlar bana Haçlı Seferi yaptırır. Bir de normalde istediklerinden çok daha fazla iş varmış, onu da ayrı paket halinde yaparım ayrı fatura keserim dedim OKEY dediler. O an içten içe ULAN ÇOK MU AZ PARA İSTEDİM diye bir ince sızı düştü yüreğime :DDDD Neyse bu daha ilk işim nasipse bir sonrakine isterim.

Azmi binadan çıkınca da peşimi bırakmadı. Benimle arabamı park ettiğim yere kadar yürüdü. Yarı inik gözlerini bir gram bile titreştirmeden: Merak etme, çok fazla şey istiyorlar, yapamayacağını yapamıyorum de, hepsini yapacağız diye bir şey yok yaeee. dedi. O an acaba bu adam Türk mü lan? diye düşündüm çünkü bu Türkiye'deki çalışma hayatımdan çok tanıdık olduğum bir stildi bu....

Azmi karakteri bende derin izler bırakacak bunu biliyorum. Yani düşünün ki Donnie Darko'daki tavşanla Teletabi'lerden Dipsy gizli aşk yaşamış ve LOVECHILD'ları olmuş. İşte Azmi böyle birisi. Yemin ederim arabaya binip benimle eve gelecek diye korktum ya. Of Allahım. Ne gündü böyle. Sen ki iş yerinde günlük 1 saatlik toplantılardan şikayet et sonra kendi isteğinle git örümceklerin ağına düş iki buçuk saat toplantıdan çıkama. Olmaz olsun lan böyle iş!  Hayır zaten proje planı için aldığım notlara bakıyorum onca hızlı konuşmanın içinde yaza yaza Kutadgu Bilig gibi bir şey yazmışım, ne olduğu belli değil. Masa donatan garson gibi ortaya bir şeyler fırlatmam lazım.

Bunu da buraya yazıyorum ki ileride bakar bakar bu dehşetengiz günü ve Teletabi Azmi'yi hatırlarım. Ya işte aslında bugün O. günümde olsam iyiydi de, Ceren günümde olduğum için çok şey edemedim...Kısmet!

Life is too short to be normal. Stay weird.

İş yerindeki istifa depremleri sonucunda bir sürü insan line manager'sız kalmıştı.

1 aydır yaldır yaldır kaçmaya çalışsam da kaçınılmaz son olan müdürlük bugün gelip beni buldu ...

Neyse ki yaptığım kulisler, ketenperecilik ve kendi müdürüme 'bak ben de kaçar giderim ha' şeklinde yaptığım zırlamalar işe yaradı ve sadece 1 adam düştü benim rızkıma. O da kendi arandı! Muhtemelen dışarıdan oldukça munis ve iyi niyetli gözüktüğüm için Dave denen yavrucak (yavrucak dediğime bakmayın adam kırk yaşındaymış) Beni illa ki Ova line manage etsin demiş ya! Bir de utanmadan 'ya sen tatillerimi hemen onaylarsın beni uğraştırmazsın' diyor pişkin.


Ne biliyorsun, belki müdür olunca tam bir bitch olacağım dedim? Yok ya olmazsın sen diyor.
Adamın hasıyım desene Dave...


Bilemiyorum bu ikinci kez birilerini line manage edişim olacak ve açıkçası bu müdürlük müessesesi hiç mi hiç hoşuma gitmiyor. İşte nedenleri:


1- Ekstradan en az aylık 3-4 saatlik iş yükü geliyor, ancak para mara verilmiyor.

2- Size bağlı insanların dertlerini dinlemek zorundasınız kaçış yok. Bir sorunları olduğunda size geliyorlar, onların işlerini uşak gibi takip ediyorsunuz.

3- Appraisallar, 1-2-1 lar, benim gibi toplantıdan, veya her türlü insan münasebetinden nefret edip bilgisayarı ile mutlu mutlu çalışmak isteyen biri için EZIYET

Neyse, bu da bir deneyimdir diyelim, yapacak bir şey yok. en azından dave oglan low-maintenance bir tip.