Kedili manyak karı blogu oluyoruz, az kaldı. ama napıyım, beni hiç sallamayan şu küçük mendeburlara bayılıyorum. itin itin peşlerinden gidip bana baksınlar, değer versinler, sahip bellesinler istiyorum ama olmuyor... Nafile! kedi kendi için yaşamayı, merakla başını derde sokmayı, ekmek teknesine nemrutluk edip kıçına şaplağı yemeyi, pencereden kuşlara bakarken cöttenek aşağıya düşmeyi seviyor. Kedi yaşamayı seviyor, tembelcesine, bencilcesine... bencil dedimse abartmamak lazım, bizden fazlaca değil bencilligi.

Benim gibi çatlakları avlamak için Kedici diye bir dergi çıkarmışlar. Benim 2010 başlarında haberim oldu valla, geç kalmışım. Alıyorum biriktiriyorum. Koleksiyon yapacağım!!!! Milletin kedisinin namusuna göz dikiyorum yok böyle bişey. ağzımın suyu akıyor sayfalar çevrilirken. sadece kedi resmi yok elbette, kedili şiirler, kedili hayatlar, kedili herşeyle dolu bir magazin işte..

Bu fevkalade içi dolu turşucuk dergi tanıtımından sonra kendi asayişimizle ilgili kısa kısa özet geçeyim.

Naz yanımızda stajyer olmaya devam ediyor ve sanırım iş yerinde geçirdiğim en güzel günler, kardeşimin de benimle servise binip işe geldiği günler! bugün süper bir bomba oldu şu kitabın yayıncıları Nazın deviantart sayfasını bulmuşlar, bu kitabın devamı mı ne çıkacakmış orda Nazomun çizimlerini kullanmak istiyorlarmış! havalara uçtuk tabi sevinçten. umarım devamı gelir. kitabın credits kısmında adı geçecek.. copyright ini da ellemiyolar resim aynen naz'a ait kalacak.

Dün Harper's Island isimli gudik polisiye dizisini izledim, 7. bölüme kadar zevk almadım aslında. Esas kız Abby'nin çok hoş giyinmesi ve adanın doğal güzelliği aklımda kalanlar. he, katili de tahmin ettik!!

Önümüzde güzel bir tatil var. bu güzel tatili umarım güzel değerlendirebilirim.. kilo verme ve çalışma açısından. haydi bakalım, herkese iyi bayramlar benden şimdiden!

Cuma güzelimiz bu hafta çizim dersinde oldugundan geç kalmış :p Kendisini stüdyodan apar topar getirttik!!
yiriz ama onu değil mi???
topak olmuş, ayaklarının üstünde oturan kedi gibisi var mı?

http://golgedergi.blogspot.com/2010/08/golge-e-dergi-36-say.html

Gölge E-dergi'nin 36. sayısında "Şeytanı Arayan Kadın" isimli öyküm yayınlandı.  Bu benim ilk öyküm :) heyecanlandım çok.

uyuyan kedilerin burnundan öpmek gibisi yok be!

Komşuluk konusunda o kadar değişik fikirler var ki, insan kendi sabit düşüncesinin bile zaman zaman sınandığını hissediyor. Bir taraftan nerde o eski komşuluk diyerek bizi soğuk ve mesafeli batılılardan ayıran eski dostluk dolu günlere kafa sallıyor, diğer yandan içimden ben evime çıkarken meraklı bakışlarla beni süzen insanlara "işinize baksanıza!" demek geliyor ... karışık bir durum doğrusu.

geçenlerde arkadaşlarla konuşurken bahsi geçti, bir arkadaş yeni taşındığı yerdeki komşusu ile yaşadığı garip olayı anlattı. Kadın "kapıları açık bırakalım, karşılıklı essin çok sıcak" diye bir teklifte bulunmuş. Güldük tabi ki. Cidden komşuluk sizce bu kadar ileri gitmeli mi?

Mesela, Ben kırk yılda bir kapısına gittiğim insanın evinin içine bakmaya bile utanırken, evimin soyulduğunu haber aldığımda tüm komşuların evime doluştuğunu ve her tarafı büyük bir titizlikle incelediklerini görüp öfkelenmiştim. Mutfakta bulaşıklar vardı .. Hırsız zaten evin içine etmişti falan filan...

Yani nedir bu merak? Ben karşımda oturan yaşlı kadının, alttaki rus güzeli ile evli genel müdürün, üstteki çok çocuklu kadının evini hiçbir zaman merak etmedim, etmem de. O eski günler güzelmiş ama o eski günlerde insanlar bu kadar magazinel ve meraklı mıymış acaba? Bugün birbirimize had bildirmek sanırım ilişki kurup destek çıkmaktan daha gözle görünür bir ihtiyaç oldu. Çünkü neden çocuk yapmadığımızdan tutun, mehmetin saçlarını niye kesmediğine kadar pek çok şeyi dert edinen komşular insanı, "sanane be sanane" yi hecelemeye kadar getirebiliyor.

En bombası, ilk oturduğum evdeydi ama. En üst katta bir göçmen kadın vardı, kız çocugu vardı bir tane. Kadın daha ilk günden "komşuluk çok burda, önemli böyle şeyler, bir ihtiyacın varsa söyle" demişti zaten. Benim bir ihtiyacım yoktu ama, yeni evli olmamıza rağmen  "ödeve yardım eder misiniz?" bahanesi ile her gece çocuğunu bize göndermeye başladı. Benim sabrım taşana kadar sürdü bu olay 1-2 hafta. Sonra bir gün çocugu kapıdan çevirdim, eve 7 de gelip 8 de ancak karnımızı doyuran bir çift olarak, 8 i on geçe kapıya gelen çocuga tahammül edememek hakkımızdır diye düşünüyorum. İşte o kadını tanıdıktan sonra, ne zaman birisi "bu apartmanda komşuluk çok iyidir" dese, fildir fildir kaçasım geliyor...

Benim komşuya ihtiyacım yok. Benimle ilgilenmeyen, özgürlüklerimi ihlal etmeyen, sınırını bilen insanlarla beraber yaşamaya ihtiyacım var.

Hem iyi komşular vardı da ne oldu? Gündüz vakti kapımı kırıp evimi soydular. Tek birisi bile "bu kapı sesi nerden geliyor" sorgusunu yapmadı. En kötü ölürüz ne olacak, nasıl olsa yüzümüzü yiyecek kedimiz köpeğimiz yok. Kokuşunca bizi bulurlar! Ben almayayım komşu falan!

ben bu şampuanı çok seviyorum bu sabah görmemişler gibi herkese saçımı koklattım. sanırım benim akıl sağlığımdan şüphe etmeye başladılar! ama olsun daddy o buna değer hele gerçekten menekşe kokusu ise çorbasını yapıp içmeyi bile düşünebilirim.